Blogs, Gasten
Leave a Comment

‘De Weg naar Boven’ door Bas Visscher

Alles om me heen is wit. Mijn doel voor vandaag, de Pavé hut, ligt ergens in de mist verscholen. De sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. Ik ben nat en koud. Het enige geluid dat ik hoor is mijn eigen gehijg en het neerdalen van mijn stokken en schoenen. Mijn gedachten nemen de vrije loop en gaan rond in cirkels, telkens terugkomend bij vragen, onderwerpen of mensen waar ik al zo vaak aan heb gedacht. Het gaat over van alles en nog wat, van autoproblemen tot nieuwe liefdes. Het is ongestructureerd, opkomend en verdwijnend, irritant herhalend en het hoort vooral bij urenlang door een leeg berglandschap ploegen.

‘ Ik ben moe!!!’, schreeuw ik naar beneden. Mijn handen verdwijnen voor de zoveelste keer in de pofzak, in de hoop meer grip op de rots te krijgen. De zon brandt op Rocher Maubert. Onder me staan Ruby en Fieke, de Nederlandse vriendinnen die al jaren geleden Amsterdam-Oost hebben ingeruild voor het leven in de bergen. Ik hang in Namaste (7A+), een van de meer klassieke routes in dit gebied. Het klimmen is voor mij uitdagend en mijn onderarmen zijn al leeg van de eerdere routes vandaag. Maar toch probeer ik mezelf nogmaals te pushen om zo goed mogelijk te blijven klimmen. Mijn volledige bewustzijn is gericht op de structuur van de wand boven me. Ik probeer de weg van de minste weerstand te ontdekken, als een code die ontcijferd moet worden. Hoe ga ik in vredesnaam dit laatste stuk overwinnen terwijl ik me al zo gaar voel? Of Fieke en Ruby iets terugroepen registreer ik eigenlijk niet eens.

Voet voor voet ga ik verder door de diepe poeder. Vanmorgen vertrok ik bij mijn busje, met het doel om te trainen en minstens 1 of 2 uur sneller te zijn dan de aangegeven 5 uur die voor de route naar de Pavé hut staat.  Ik passeerde een groep van 5 toerskiers, die nog een vrolijke groepsfoto maakten in de regen. Zij leken onderweg naar de Refuge Adèle Planchard. Het waren de laatste mensen die ik tegen kwam. Naarmate ik hoger kwam veranderde regen in sneeuw, en verdween het pad onder een dikke witte laag sneeuw. Nu ben ik mezelf aan voortploeteren door de poeder, de structuurloze sneeuw die diep in mijn schoenen naar binnen dringt en mijn sokken nat maakt. Ik ben mijn voornemen om sneller te zijn dan de gidsjestijd al lang uit het oog verloren en ik vraag mezelf steeds meer af of ik überhaupt in de hut ga aankomen.

‘ Het laatste stuk zijn een aantal jeté’s’, vertelde Ruby me voordat ik aan de route begon. ‘ Dyno’s’? , vraag ik, niet zo comfortabel in het Frans als ik graag zou willen. ‘ Nee, dat niet, maar het zijn grote bewegingen.’ Met die woorden in gedachten zet ik mijn hele lijf op spanning en maak een moeilijke traverse naar links, net onder de finale van de route. Mijn hartslag is hoog en ik heb dorst. Dan de eerste grote beweging. Gelukkig vinden mijn vingers net houvast achter de rots en blijf ik ternauwernood hangen. Pffff. Heb ik het nog in me om de laatste meters af te leggen zonder te vallen?

Ik besluit om te draaien. Het sporen door de poeder is bijna niet meer te doen en de helling wordt steil. Bijna niemand weet dat ik hier ben en ik heb geen bereik met mijn telefoon. Plus dat de hut nog niet in zicht is. Ik begin naar het dal af te dalen en het rillen start. F*ckin koud, waarom heb ik niet meer kleren meegenomen? Alles is nat. Mijn gedachten gaan steeds meer richting zelfmedelijden en de waarom-vraag, de o zo vertrouwde vraag als ik het zwaar heb, komt weer boven.

Dan klip ik het topanker van Namaste. En sla ik de schuifdeur van mijn camper achter me dicht als ik terug ben van de wandeling naar de Pavé hut. Het is klaar. Een gevoel van rust overheerst, van even niets meer hoeven, of misschien zelfs een gevoel van tijdelijke tevredenheid. Is dit dan waar ik het voor doe? De uitdaging aangaan, het diep vermoeiende proces van het sporten en daarna het genieten van de rust? Misschien. Hoe dieper de fysieke inspanning, des te intenser de mentale ervaring. Elke keer opnieuw, of het nou aan de rots is of in de sneeuw.

Mezelf daaraan blootstellen voelt paradoxaal, want het afzien en het risico is lang niet altijd leuk. Maar toch ga ik steeds weer opnieuw. Waarom dan toch? Lastig te zeggen. Maar voor mij is het zeker dat sporten in de bergen of hangen aan de klimrotsen iets geeft dat bijzonder is. Maar ook iets is dat tegenstrijdig kan zijn met mijn eigen gevoelens. En toch uiteindelijk altijd weer heel erg de moeite waard is. Ik weet niet of ik er ooit genoeg van krijg. Misschien wel. Maar tot die tijd blijf ik terugkomen.

Op de site van Bas kun je verhalen vinden over zijn klimavonturen (van alpinisme in Chamonix tot sportklimmen in Russan en tradklimmen in Ettringen) en expedities (Pakistan, Alaska). Hij reist momenteel door Europa met zijn bus vol klimspullen, bereidt een volgende expeditie voor en onderzoekt de mogelijkheid van een leven in Frankrijk. Wordt hij binnenkort onze valleigenoot…?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s