Een Fiekje in het water

Ik ben bij Fieke op bezoek. Het landhuis staat nog steeds midden in een droom, van de jonge koeien die aan de overkant mee koekeloeren tot de houten vloer en de lampenkappen van de woonkamer. Fieke verbaasd me als ze me komt begroeten. Daar nadert een volwassen vrouw. Ik kan er niet eens de vinger op leggen wat er precies veranderd is, zij zegt dat ik ook veranderd ben maar weet niet precies waarom.

In de loop der dagen raak ik meer en meer van haar onder de indruk (gegeven dat ze al jaren geleden mijn held bij uitstek was, zegt dat veel). Haar gloednieuwe rode vervoersmiddel, een retro Jumpy die zo cool is als die Volkswagenbusjes, staat rustig voor het huis, Fiek zit rustig op de Yogamat, de appels en kiwi’s liggen rustig in de fruitmand. Buiten zie ik hoe de eerste groentes boven de oppervlakte van haar groentetuin uitschieten. Ze ratelt Frans alsof ze drie jaar eerder dan ik is geëmigreerd. Alhoewel ze net een nieuwe baan heeft heb ik niet de indruk dat er veel door de war is geschopt, juist het tegenover gestelde, het lijkt op avontuur waarvoor ze al jaren is uitgerust. Verpleegkundige in Frankrijk? – Check.

Trots laat ze mij en Marcel de rotswanden van haar omgeving zien. Ze kent de routes en niet alleen dat, ze klimt de routes, ongeacht haakafstanden of niveaus. Haar korte blonde haar houdt ze uit het gezicht door een Frans hoedje terwijl ze op de kop in de overhang van een 7b hangt. Haar lange dunne benen helpen haar in de spagaat door technische pasjes. Ze is zó sterk. Ik sta verbijsterd.

Ze laat ons pizza’s proeven van de pizzabus die circuleert tussen de dorpen en brengt ons naar het meertje als de zon al achter de bergen is gezakt. Het is inmiddels te koud om te zwemmen. In de bus van Marcel, uit de wind, proberen we sigaretjes te draaien. Alleen Marcel heeft het juiste kunstzinnige verleden om daar succesvol in te zijn.
Ondanks de biertjes die we drinken en deze occasionele sigaretjes leef ik gezonder dan de afgelopen maanden. Het Fiekeregiem, zeg ik de hele tijd, waar ze het geloof ik niet mee eens is. Het natuurlijke bergleven (zonder toegevoegde suikers) is haar gewoon, maar ik blijf onder de indruk.
Dat ze blij is met haar omgeving steekt ze niet onder banken of stoelen. Vol lof spreekt ze over de dagen vol zon, de verschillende valleien, de klimmogelijkheden, de mensen die inmiddels vrienden zijn geworden. Een visje in het water.

We praten en praten en praten. Ik realiseer me hoeveel ik haar mis en hoezeer ik haar dichtbij me in de toekomst wil hebben.
En die mogelijkheid is er gewoon.
Een beetje geduld en een beetje daadkracht, misschien niet dit landhuis maar een ander, met net zulke geinige jonge koeien aan de overkant, is het mogelijk? Ligt het in onze eigen hand?

_DSC0894
Dit zijn dus écht, stuk voor stuk, hele leuke koeien, en het ontbreekt me even aan een recente foto van Fiekje (in het water).

2 Comments

  1. Dit zijn zoveel veren in mijn reet dat ik er bijna mee kan vliegen 😆 Maar het klopt, het leven is hier fijn. En ik hou ook een heleboelboel van jou!

  2. Je ontroert me Ruby. Dit is echte vriendschap. Kom je ook in de buurt wonen? Ik zou het geweldig vinden!!! X

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s