Annick Speur

Even langs bij Ruby

Er zijn vele soorten franse lekkernijen, tijdens mijn bezoek aan Ruby in Chamonix heb ik een nieuw geneugte ontdekt, een croissant au amande. Over het algemeen ben ik een simpel mens met simpele wensen, en zo bestel ik doorgaans een croissant, op een wilde dag misschien een pain au chocolat.

Maar niet Ruby. Ruby is geëmigreerd en inmiddels ook volledig geïntegreerd in Chamonix. Zij besteld dus onder de torenhoge druk geleverd door de stroeve blik van de franse madame bij de bakker niet zomaar een croissant, nee, zij besteld een croissant au amande. Bij het wachten op de bus eten wij onze lekkernijen op(een normale croissant voor mij, dat wel).

Ik ben op bezoek bij Ruby om haar eindelijk weer eens goed te spreken en ook om misbruik te maken van het feit dat haar vloer plek heeft voor een matje en pal midden in een (winter)sport walhalla ligt. Ik word toegevoegd aan de 301 Spanjaarden (zie ook de gastblog van Bas) en honden en maak me er gelijk thuis. Ik ski, zit op de bank, slaap, doe niks.

Maar niet Ruby, want Ruby is druk. Haar dagen zijn gevuld met werken, klimmen, skiën, schrijven. Nu denk je misschien, wat een luilekker leventje, beetje de piste op, af en toe klimmen, chillen met Spanjaarden, maar dat is niet wat Ruby doet. Ze wil en ze moet beter worden, harder klimmen, sneller skiën. En Ruby heeft geen tijd voor niks, geen tijd voor blowende huisgenoten, geen tijd voor zuipende collega’s. Gelukkig wel een klein beetje tijd om met mij te kletsen en te mijmeren over het leven. Heel even maar, dan moet ze naar werk, of schrijven, even snel een blog eruit, verder aan haar droom (“Wat kost eigenlijk een domeinnaam? Zoveel? Hoezo zoveel? Moet ik privé bescherming erbij? Kost wel tien euro..”)

Ik weet natuurlijk niet wat de lezers van dit blog denken over Ruby’s grote beweging naar de bergen. Ik wil ook niet een groots lofzang houden waarover Ruby zich genegeerd zal voelen en daardoor dit stukje het internet niet meer zal halen. Dus laat ik het bij het volgende houden.

Ruby werk hard, heel hard (te hard?) en dat vind ik knap. Te midden van de totale chaos van Chamonix en het chalet met Spanjaarden zal je Ruby tegenkomen, werkend aan haar droom, met super focus, en geen tijd voor afleiding.

Op woensdag word ik verblind van de berg afgesneeuwd en besluit ik enigszins bedroefd de bus naar Chamonix te nemen. Verloren en half griepig loop ik langs gesloten (lunchtijd is alles dicht, weet ik veel) en veel te dure winkels. Als de apotheek eindelijk weer open is koop ik paracetamol en een neusspray en loop ik door naar de bakker. Ai, weer een stroeve franse madame. Onder druk zeg ik het eerste wat in me opkomt, “un croissant au amande s’il vous plaît”. En dat was me toch verdomme een lekker croissantje. Door de natte sneeuw loop ik al etend naar de bus. In het chalet geen Ruby, wel een hond. Ik ga maar vroeg naar bed.

Mijn laatste dag brengt ons een dikke laag verse poeder en mijn herstelde gezondheid. Het is erg koud, maar zo makkelijk komen ze nog niet van mij af. Met een Spanjaard uit het chalet maak ik in de namiddag in de kniediepe sneeuw ergens naast de piste de beste runs van de week. Wanneer we moe en hongerig terugkomen in het chalet is er een brandende openhaard, warme choco en pasta en een tafel vol met Ruby en Spanjaarden.

Ondanks het feit dat Ruby en ik nog wel jaren zouden kunnen praten is mijn vakantie helaas voorbij. Op het vliegveld van Genève eet ik mijn laatste croissant, een gewone, en ga ik weer terug naar huis.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s