De enige manier waarop ik mijn leven kan verpesten, is door er niet over te schrijven. Zolang ik erover schrijf is het een geslaagd project. Wat er ook gebeurt. Schrijf ik er niet meer over, dan slaat het nergens meer op. Dat is het leuke aan mijn bestaan. Dat geluk heb ik. In plaats van dat het nooit werkelijk ergens op slaat, slaat het alleen nergens op wanneer ik er niet over schrijf.

Wat er nu allemaal in dat leven gebeurt – dat bij deze ergens op slaat? Niets bijzonders en toch alleen maar geks. Van grote groepen halfnaakte Italiaanse mannen en presentaties over Italiaanse berggeiten of Italiaanse presentaties over ik-kan-het-niet-verstaan, tot breien op de bank en een nieuwe baan bij de skischool in Montgenèvre, waar rood de religie is.  Een blessure, dan weer geen blessure, en dan weer een nieuwe blessure. Klimmen aan rotsen in een zonnig winters landschap, krijsend hangen aan een muur van ijs of krijsend vanwege wereldnieuws op wereldnieuws. Geld, geen geld, geld en 112 volgers op een nieuw Instagram account dat plotseling belangrijk is geworden want: geen geld. Een verjaardag met ballonnen en liefde van mensen waar ik zelf zoveel van houd dat ik bijna verbaasd naar ze kan kijken. Een geslaagd maar stug statistiek examen en één vak dat me resteert voor toegang tot mijn master. Een gloednieuw wandelpad in de richting van zelfvertrouwen, soms vlak langs de afgrond, begeleid door een psycholoog en soms moederziel alleen, en dan plotseling omringd door alle vrouwen in de wereld, want ik ben me bewuster dan ooit van mijn vrouw-zijn en de betekenis daarvan – hoewel dat een heel eigen wandelpad blijkt dat ik ook pas net ben ingeslagen. Buiten een halve laag sneeuw, binnen planten die van groeien pauzeren. Een kat met zoveel haar dat hij/zij/het ‘t best als vierkant kan worden omschreven. Nog meer? Mag ik over mijn nieuwe roze nagellak schrijven? Hoort er ook bij.

In alle eerlijkheid wordt mijn leven – mijn vandaag – even gedomineerd door die nieuwe blessure. Hoewel ik steeds beter loop kan ik nog steeds mijn rechter sok niet alleen aantrekken en heb daar dus hulp van mijn vriend bij nodig. Morgen wijst een echo uit wat er precies aan de hand is en tot die tijd maak ik me geen zorgen over die sok en mijn vriend, en ook niet over mijn winterprogramma, waarbinnen mijn opleiding natuurlijk het belangrijkst is. Ik kan er nu toch niets aan doen.

Wat ik wél kan doen is schrijven. Alleen al aandacht voor die vierkante kat, maakt mijn dag. Godzijdank kan ik schrijven.