’s Ochtends zat ik eens op de bank met een kop koffie en staarde voor me uit.

De afgelopen jaren luisterde ik echter veel naar podcasts. In de ochtend naar NRC Vandaag of De Volkskrant Elke Dag. Ik fietste naar mijn werk met stemmen in mijn oren, misschien Italiaans om de taal wat beter te leren, of Culturele Bagage. Terwijl ik schoonmaakte of kookte, luisterde ik naar Serial, BBC- of CBC-podcasts, naar de Rudi en Freddie Show, naar Het Uur, naar Napleiten, en als iets interessant of verslavend was, dan wilde ik soms ook nog luisteren tijdens het uitlaten van de hond. Ik luisterde naar All The Small Things tijdens het haken, naar GONZO als ik moe was, en zelfs als ik naar het toilet ging, ging de podcast in mijn borstzakje soms met me mee. (Niet altijd natuurlijk, maar toch.)

Ik spreek in de verleden tijd, want dat mag nu allemaal niet meer. Of in elk geval niet meer allemaal.

Mijn eerste podcasts herinner ik me nog goed, omdat het bijna ongelooflijk was: een oneindige bron van interessante verhalen en discussies gevoerd door intelligente, charismatische, grappige mensen met fijne stemmen, gewoon vanuit het speakertje in mijn telefoon! De actualiteit hapklaar, met precies de nodige achtergrondinformatie, frictieloos door de huiskamer. Elke productie was weer een ticket naar een verre plek, waardoor ik me zomaar in Amerika waande, of terug in Nederland, in het hoofd van een crimineel, een soldaat, in de plastische chirurgie, de Afghaanse oorlog, sektes, en ga zo maar door.

Het aantrekkelijke van podcasts is natuurlijk dat ze saaie taken van entertainment voorzien, maar daarin ligt nu ook het probleem. Voorheen was het juist tijdens die saaie taken dat ik even alleen kon zijn met mijn eigen gedachten. Dan kon ik niets lezen, niets anders doen met mijn hoofd, behalve wegdrijven. Is het niet in stilte dat je ideeën krijgt en verhalen spontaan uitwerkt in je hoofd? Wanneer er ruimte is daarboven, en gedachten vrij kunnen stuiteren tussen de wanden van je hersenpan?

Nooit zag ik enig kwaad in podcasts, het was (in mijn perceptie) intellectueel en actueel. Dus had ik altijd een excuus. Maar na de zoveelste podcast van de dag of week, luister ik eigenlijk niet meer echt. Ik ben dan afgeleid, maar niet echt geëntertaind of geïnformeerd. En schrijven deed ik de afgelopen jaren minder.

Schrijven deed ik de afgelopen jaren minder!

Ik staarde ook niet meer voor me uit met mijn kop koffie in de ochtend, wat toch het startschot is voor een kwalitatief goede dag (maak ik mezelf wijs).

Dus zit ik nu op een podcastdieet. De regels zijn simpel: ik mag alleen naar een podcast luisteren als ik bewust kies om op dat moment die podcast te luisteren (als ik dus min of meer voor mezelf kan formuleren waarom ik ernaar wil luisteren). Niet meer dan één per dag, tenzij er meerdere eindeloze, bijzonder saaie taken op me wachten. En geen podcasts meer in de ochtend.

Werkt het?

Moeilijk is het in elk geval niet, want ik had te veel herrie aan mijn hoofd en was simpelweg toe aan stilte. Ik ben blij met de podcast die ik van mezelf mag luisteren en luister er beter naar. En vooral: ik waardeer de stille, routineuze, saaie momenten erg op het moment, meer dan ik ooit voor mijn podcastkwaal heb gedaan. Het zijn mijn ‘fabrieksmomentjes’ geworden, momenten waarop ik blogs schrijf zoals deze, voordat ik ze daadwerkelijk op papier zet.

Drie maal raden wie er ook op dieet is gegaan?

(de telefoon…)
(ga ik ook over schrijven)
(moet toch wat met al die inspiratie)