Blogs
Comments 2

Traumaverwerking

Drie jaar geleden beklom ik een sneeuwcouloir met vier tochtenmaatjes. Twee daarvan zou ik verliezen, die vielen voor mijn ogen de diepte in.

Ik had zelf natuurlijk net zo gemakkelijk meegenomen kunnen worden door de steenlawine die het hele couloir die middag in beslag had genomen, wat de hele tijd maar niet leek te gebeuren en uiteindelijk ook niet zou gebeuren. Daardoor ging ik dus niet dood.   

Niet doodgaan is iets waarmee ik nooit eerder heb moeten leren omgaan. Een confrontatie met andermans vroegtijdige dood evenmin. Twee jonge vrouwen met een toekomst zo kleurrijk en vanzelfsprekend als het mijne en dan plotseling twee lichamen, twee families om het aan uit te leggen, twee begrafenissen, twee keer de vraag waarom zij wel en ik niet.  

En dan was er ook nog de verwarring die volgde toen mijn grote droom van een bestaan in en met de bergen tot zo’n groot gedeeld drama had geleid.

Afgelopen drie jaar waren bij vlagen heel ingewikkeld. Waar het leven enerzijds gewoon doorgaat, heb ik nog steeds het gevoel dat hetgeen dat binnenin mij in verandering is gezet op de dag van het ongeluk, nog steeds aan de gang is, en dat ik dus nog steeds diegene aan het worden ben die vooral niet meer diegene is die ik voor het ongeluk was. Misschien zie ik het wel onterecht als proces waar een einde aan zit. Het omgaan met die reële maar moeilijke, oneerlijke, irrationele en eindige kant van het leven, zal misschien voor altijd een wending blijven geven aan wat ik doe en wie ik word.

Wat ik echter nu pas heb geleerd en ervaren, is dat een deel van de impact en lading van het ongeluk voor mijzelf, met behulp van therapie, toch een stuk gewicht heeft kunnen verliezen. Die therapie ben ik twee maanden geleden begonnen specifiek voor mijn toekomst als berggids, om te kijken of ik om zou kunnen leren gaan met angsten in de bergen die ik sinds het ongeluk had. Met mijn psycholoog heb ik inmiddels de traumaverwerking (EMDR) afgerond en hoewel ik nog niet heb getest hoe ik in het hooggebergte functioneer, voelt het alsof er een enorme donderswolk uit het landschap van mijn dagelijks leven is verdreven.

De bergen lijken eindelijk weer, dankzij de therapie (vraag me niet hoe het kan), op de giganten waar ik in mijn jeugd verliefd op werd, waar tussen ik me zo sterk en zo natuurlijk had gevoeld. Mijn puzzelstukje valt weer op zijn plaats.

Ik heb natuurlijk eerder over therapie geschreven, maar deed er nogal lang over om werkelijk het initiatief te nemen tot het vinden van een psycholoog waarbij ik me goed voelde. Ik dacht het misschien toch zelf op te kunnen lossen (verre van), had als overlever het gevoel dat ik ook eigenlijk niet moest zeuren (ik had immers al mogen doorleven), had als alpinist bovendien de keuze voor het risico bewust gemaakt (waardoor ik ook in staat zou moeten zijn geweest om met de gevolgen van die keuze om te gaan) en was er in alpine context van overtuigd dat ik, zoals alle klimangsten, door gewoon maar ‘te doen’, eroverheen zou komen.

Misschien zag ik vooral, denk ik inmiddels, heel erg op tegen een duik terug in het moeilijkste stukje van mijn verleden.

Uiteindelijk gaven naasten me een cruciaal zetje in de rug. Daar ben ik bijzonder dankbaar voor. Zonder de therapie was ik zowel in mijn gewone als professionele leven op belangrijke vlakken gestagneerd.

Het schrijven van een soort van optimistisch verhaal over de tijd na het ongeluk komt natuurlijk altijd met het besef dat beide meisjes die tijd in zijn geheel niet meer hebben kunnen meemaken. Wat zij zelf de afgelopen drie jaar hadden kunnen doen, wie zij hadden kunnen worden, geeft duizend paden aan gedachten die moeilijk en verdrietig zijn om af te lopen. Hun familie en vrienden moeten bovendien al drie jaar lang zonder hen voort en ik geloof niet dat het gemis er makkelijker op wordt.

Ik wil deze blog daarom graag afsluiten met een gedachte aan de tijd die ze wél met ons hebben kunnen doorbrengen. Een moment voor Céline en Elise.

This entry was posted in: Blogs

2 Comments

  1. Je verhalen werden ook anders na die tijd. Zelfs als je niets had gedeeld van je struggles nadien, was het duidelijk geworden dat zoiets immens ingrijpend is. Ik ben blij voor je dat je stappen voorwaarts hebt kunnen zetten en alleen de toekomst zal leren hoever je bent, hoeveel stappen er misschien nog nodig zijn, of niet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s