Skiën
Comments 8

Die middag in het zonnetje


Ruim vijf jaar geleden zat ik op een terras in het zomerse centrum van Chamonix met een Nederlandse jongeman die me gedurende drie jaar had opgeleid bij de Amsterdamse Studenten Alpen Club: Jeroen Boomsma. Hij was op visite in het bergdorp, ik woonde er net. Mijn leven ging van bar naar berg en weer terug naar de bar en ik had een hele stiekeme, absurde, onrealistische droom die ik absoluut met niemand deelde omdat ‘ie te belachelijk was om hardop uit te spreken. Maar toen, die middag, in het zonnetje, zei ik toch tegen Jeroen dat ik eigenlijk wel berggids wilde worden. En hij zei toen: ‘je kan het’.

De dag van het examen

Het probleem was, zoals jullie inmiddels wel weten, dat ik nog nooit had geskied en dat je onder andere een groot ski-examen moet halen om in de opleiding te kunnen komen. Uiteraard heb ik alles onderschat, anders begin je er niet aan. Mijn leven was op zijn zachtst gezegd nogal uitdagend, de afgelopen vijf jaar. Ik voelde me geregeld hopeloos verloren tussen de vele jongens die opgegroeid waren met ski’s aan hun voeten, zo niet op klim- of bergschoenen.

Maar vooruit, het was ook fantastisch.

Het examen afgelopen woensdag vond plaats in bakken met verse sneeuw. Zoveel sneeuw hadden we in Briançon de hele winter lang niet gezien. Tijdens de beklimming vroeg ik me logischerwijs af of ik dat wel kon, skiën in zoveel sneeuw. Ik was nummer 136.

Mijn eerste genoteerde afdaling begon goed, maar op nog geen twee meter van de jury viel ik. Poef.

Wat er tijdens de tweede genoteerde afdaling gebeurde, weet ik niet zo goed. Ik was doodzenuwachtig want ik wist dat ik niet alleen geen enkele fout meer kon maken, maar ook nog eens héél goed moest skiën om mijn val te compenseren. Er zaten veel grote hobbels in het terrein en elk van hen zou me katapulteren. Maar het leek wel alsof de bergen het terrein vlak voor mijn ski’s gladstreken. Ik maakte grote bochten en was zo beneden.

En toen stond mijn naam die avond op de lijst en had ik alle technische examens van de ENSA gehaald.

De Droom

Als Jeroen me die zomerse dag op het terras in Chamonix iets anders had gezegd dat ‘je kan het’, had ik waarschijnlijk nooit dit pad in durven slaan. Als ik de steun niet had gehad van hem en mijn allerlievelingssuperfamilie (die arme ouders van me, ik heb jullie er wel wat mee aangedaan), Fieke en familie, Kim (en zo leuke vriend), Marcel, Thibault (L), mijn lieve Briançon- en CRET-vriendjes en vriendinnetjes en de Vier Magische Opleiders (!!), Willemijn en Jan, Dick (zo vaak spookten je woorden door mijn hoofd), de bloglezers, het legaatfonds van de NKBV en Tigrou, dan had ik het nooit volgehouden.

De toekomst ziet er nu als volgt uit: In juni vindt de ‘bergweek’ van de ENSA plaats. Daarin gaan we op pad met gidsen die ons beoordelen op onze voortgang in de bergen. In principe vallen hier nauwelijks kandidaten meer bij af, en mocht het nou allemaal niet zo lekker gaan, dan behoud je in elk geval de resultaten van de technische examens. In september volgt de eerste zomerstage als aspirant gids, in december een winterstage en mocht ik die nou allebei afronden, dan mag ik al aan het werk als klimgids en wandelgids. De hele opleiding duurt drie jaar.

Er is echter een kleine uitdaging, een parallelle reis die ik moet ondernemen, een vraagstuk dat ik moet oplossen. Het ongeluk heeft me flink getraumatiseerd en de bergen hebben een inmiddels zichtbare donkere kant die ik nog steeds moet leren accepteren. Mijn liefde voor hen is onveranderlijk groot, maar het objectieve gevaar accepteer ik maar moeilijk. Ik weet nog niet waar mijn grenzen liggen en zeker niet of die corresponderen met de ENSA. Ik moet dus bedenken wat ik precies wil, kan, ik moet keuzes leren maken en nee leren zeggen (eventueel onder groepsdruk).

Komende drie maanden zal ik veel door de bergen trekken en tegelijkertijd professionele hulp zoeken om mezelf zo goed mogelijk voor te bereiden op wat eventueel komen gaat. Mocht het interessant genoeg blijken, dan zal ik jullie op de hoogte houden. Wie weet heeft iemand er iets aan. Daarnaast moet ik toch ook weer een beetje geld verdienen (kan iemand Covid in een dikke doos op een stoffige plank in een verschrikkelijk labyrint zetten?), mijn studie weer oppakken en Thibault ondersteunen in zijn voorbereiding op de zomerexamens. Het wordt nog eens wat.

Maar nu eerst weer met een ijsje op de plastic opblaaskrokodil in een zwembad, want ik heb de examens gehaald en hoef ze dus nooit, nooit, nooit meer over te doen.



Eventjes geen oordeel van de ENSA meer.
This entry was posted in: Skiën

8 Comments

  1. Heel spannend. Heel fijn om te lezen, zo vlot geschreven vol aanstekelijk enthousiasme. Veel geluk voor het vervolgd!

    • Lieke! Dankjewel! Hoop dat jij en je mooie familie een keer langs kunnen komen (als covid zich gedraagt) en anders hoop ik jullie snel in Nederland te zien! Heel veel lieve groetjes!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s