Elke ochtend gaat mijn wekker om zes uur. Te donker om mijn hond uit te laten, om de ogen te openen, in alle eerlijkheid. Toch schuilt er in die koude ochtenden een ontmoeting met de dag die ik opzoek in gedachten, nog voor ik mijn bed uit moet. Iets waar ik zin in heb. Alleen op de wereld op mijn bank met mijn koffie, voordat het geheel doordraait richting het tijdstip waarop ik naar werk moet.

Zes maanden lang test ik het leven van normale mensen, of hoe ik me voorstel dat veel normale mensen hun leven leiden. Een kantoorbaan van kwart over acht ’s ochtends tot vijf uur ’s avonds, met elke zaterdag en zondag het weekend.

Zo’n zeven uur per dag zit ik routineus met de neus achter een computerscherm.

De beste uren van de dag; die van daglicht.

Tussen de middag eet ik warm uit mijn plastic bakje, uit de magnetron, tegenover collega’s in het refectoire. Dat is een Frans woord dat ik niet kende en door google wordt vertaald als ‘refter’; een woord dat ik ook niet kende. Een refter is, zo zegt Google, ‘zaal in een klooster waar gegeten wordt’. In mijn kloosterzaal ruikt het naar dode rat, zijn ze de ramen vergeten en staat een televisie te loeien.

Daarbuiten kleuren de Lariksen knaloranje, vooral wanneer de zon erop schijnt, en zou ik Gods aanwezigheid nauwelijks kunnen ontkennen. De sneeuw is zo belachelijk wit dat Hij ’t elk jaar weer lijkt te overdrijven. Met een Italiaanse collega drinken we onze koffie met ons gezicht in de zon en proberen niet te denken aan de tijd. De tijd die even later in het hoekje van ons computerscherm weer zal opdoemen. Nog drie uur, nog twee uur, nog één uur.

En toch is het zo erg nog niet. De sfeer op de werkvloer is goed. Ik leer Frans beter dan ooit, Italiaans of ik nou wil of niet, en heel af en toe kan ik rustig ademhalen in mijn moedertaal. Het bureau staat vlakbij de grens met Italië en overziet de virtuele skipasverkoop van een skistation. Touroperators komen bij ons hun honderden kaartjes ophalen. Sunweb, Tui, maar ook skischolen en hotels. We moedigen de overgang naar online verkoop aan, geven kortingen op online seizoenpassen of weekpassen met twee uur gratis toegang tot de sauna. Soms heb ik een particulier aan de telefoon die er niet uitkomt met het internet, of gewoon nog even niet klaar is voor het internet. Wie wel, werkelijk? –  stel ik ze gerust.

Als ik thuiskom, is het te donker om mijn hond uit te laten. En ben ik moe. Moe zoals alle normale mensen met een kantoorbaan, denk ik dan. En dan is het wachten. Of roepen. Roepen tot mijn dichter, artiest, mijn sporter zich een weg door de moeheid weet te banen en aan het roer gaat zitten. De bank als een tostiapparaat waar ik bij weg moet zien te blijven, de telefoon als bodemloze put. Ik zie de duivel dikwijls over de rand kruipen en naar me knipogen. Misschien moet ik hoorntjes op mijn telefoon plakken.

En het weekend? Daar schuilt de wind en vochtige rotsen, een knuffel met een beste vriendin, boodschappen. Daglicht als een diamanten deken over wat ik ook besluit te doen.

Prenditi cura del tuo tempo, zo luidt de slogan op de eerste pagina van mijn nieuwe agenda, niet bij toeval in het Italiaans. Draag zorg voor je tijd.

Ik offer het gros op voor een stabieler bestaan, en kruip erin, er middenin, op die paar vrije dagen.



(Je zou misschien denken, heb je nog nooit gewerkt, dan!? Jawel hoor, maar meestal ’s avonds en onregelmatig, met waanzinnige werkweken in het hoogseizoen en veel vrije dagen in het laagseizoen. Met de opleiding is dat niet meer haalbaar. Vaak betalen horeca-seizoensbanen bovendien rondom het minimumloon – ook niet meer haalbaar met mijn opleiding. Ik zit er nu net iets boven en dat geeft toch wat meer ademruimte.)