Ik wil alleen nog maar zijn pootjes op het parket en zijn gewicht op mijn bast.

Dat je kunt rouwen om een kat wist ik niet maar om Tigrou kan ik dat. Want geen enkele kat zal me aankijken zoals hij. Onvervangbaarheid is geen mooi woord en toch was hij onvervangbaar zo mooi als ‘t zich voor kan doen, onvervangbaar in zijn oranje vacht, zijn gemauw, zijn kopjes.

Hij kwam ons ophalen wanneer hij het geluid van onze auto herkende. Niemand kan ons ophalen zoals Tigrou.

Na zijn dood dacht ik: jeetje, ik ben niet voor dit leven gemaakt, want de dood van mijn kat valt me veel te zwaar. Maar na gesproken te hebben met huisdierbazen uit alle hoeken, weet ik dat het overlijden van een huisdier, voor bijna iedereen, even, een catastrophe is.

Want Tigrou bestond in elke ruimte van het huis. Hij was veel groter dan ik dacht. Hij woog meer dan ik dacht. Je kon hem niet lang in je armen houden, maar nu droeg ik hem naar het bos, door de sneeuw, dicht tegen me aan. Hij is inmiddels zo groot en zwaar als het bos zelf, de bevroren grond en de wilde dieren die aan hem zullen snuffelen.

Ik probeer het geluid en de beelden van zijn overlijden actief uit mijn gedachten te weren, maar ze komen vaak terug. De afspraak was zorg. Ik zou voor hem zorgen en hij zou mij zijn kopjes geven en die deal bestond al zeven jaar. Nu leed en stierf hij urenlang en keek ik toe.

Dus stuur ik mezelf keer op keer terug naar zijn adoptie, toen hij op de hoogste pluche rots van het asiel luie Tigrou stond te zijn. Ze vroegen nog, weet u het zeker, dat u Tigrou wilt.

Ik zei ja en wil Tigrou nu nog steeds.

Maar als ik mijn tante moet geloven, zit Tigrou inmiddels in de kattenhemel met vier van haar eigen katten, die voor hem in Aperol Spritz gedrenkte muizen hebben klaargezet. Dus ga ik daar een mooie tekening van maken en hang die ergens in het midden van het huis op.

Dat zal me helpen wanneer ik, hoe goed ik ook luister, zijn pootjes op het parket toch niet kan horen.