Daar gaat het busje omhoog naar het skistation.

Eerst vond ik dat nog wel leuk. Zat ik daar met alleen maar locals, de skiliftbewakers en pisteurs op weg naar hun winterbaan en ik naar de mijne.

Nu, zo’n twee maanden nadat ik skilessen begon te verkopen voor de Franse skischool, vind ik het minder leuk. Want hoe vaker ik opga in weer een nieuw winterseizoen, hoe absurder het geheel daarboven op me overkomt. Wordt het werkelijk absurder? Of verander ik zelf meer en meer?

Soms vind ik er de bergen niet meer. Dan liggen ze in etalage van winkeliers die royale levens van ze leiden of simpelweg op het bord van de rijken der aarde, of vervagen ze achter de nevel van liefde tussen die twee. Soms zie ik ze even in de schaduw van de enorme auto’s die door de smalle straten van Montgenèvre proberen te rijden of steekt één van hun toppen uit boven alles wat gekocht, gegeten of gedronken moet worden voor een geslaagde skivakantie. Als achtergrond staan ze gelukkig verdomde goed bij een paar ski’s op Instagram, waar ik ze dan toch altijd weer terug kan vinden. In het busje, op weg naar huis, op mijn schermpje.

Ruby! Bijt niet in de hand die je voedt!

Maar ik word er zo verdrietig van. Dat het busje ‘s morgens langs al die lege vakantiehuizen rijdt, terwijl zoveel van mijn vrienden hier geen huis kunnen vinden, huren of kopen. Ze kermen van eenzaamheid, die huizen, slechts twee weken per jaar gevuld met menselijke warmte. Ik hoop dat ze zich op een koude winternacht bij hun eigenaren voegen, zich nukkig in de voortuin van de hoofdwoning wurmen.

En ik word verdrietig van meer. Dat een week skiën voor een gezin zo’n 4000 euro kost. Dat kleine Julie denkt dat een medaille zo belangrijk is, dat ze er slecht van gaat skiën wanneer ze opgaat voor het volgende niveau. Dat het regent in januari. Dat zij die klagen over het gebrek aan sneeuw, net met ski’s en al uit het vliegtuig zijn komen rollen. En dat zij indirect mijn loon betalen.

Hoe zou ik het dan willen hebben? Een skistation met een fantastisch treinstation, liften gevuld met mensen uit alle hoeken van de samenleving, winkeliers die minstens net zoveel liefde hebben voor de natuur als voor de diepe zakken van de gemiddelde toerist op ski’s.

Of misschien wel géén skistation. Gewoon een berg. Ik geloof dat ik tegenwoordig liever gewoon alleen die berg heb. Dan is het toch die vrouw in dat busje, die is veranderd.

En hoe zij dan haar geld zou verdienen?

Niet, waarschijnlijk.