Er kwam een bus langs en ik stapte in. Januari 2024, op weg naar de gidsenopleiding in Italië.

Hij stopte in mijn woonkamer als een idee, een waarom niet, een mogelijkheid die ik gaandeweg zou onderzoeken. Dat ik daarvoor Italiaans moest leren, lijkt nu pas, een jaar verder in het onderzoek, door te dringen; nu ik door een lesboek blader en merk dat ik het verhaal begrijp of het ritme voel. L’incedere lento del tempo, of il candore della neve. Ik wil graag de taal leren die ik bijna spreek, wat een geluk.

Dat ik ook Italianen heb leren kennen, lijkt een vreemd gegeven uit mijn recente geschiedenis. Een bushalte in een parallel universum waar ik stotter en word getest, maar toch langzaam iemand begin te worden. Dan kijk ik naar een Italiaanse film met zulke uitgesproken Italiaanse mensen en denk ik: goh, ik ken dat volk. Ik word dat volk, een klein beetje. Herinneringen aan hoe ik met hen door de straten van een Italiaans stadje liep. Een Hollander.

Mijn meest absurde, engste en liefste avontuur in één. Ik had nooit werkelijk kunnen weten waar precies die bus heen zou gaan. Had ik het wel geweten, was ik dan ingestapt? Rechtstreeks de financiële hel in, stond erop geschreven. Uit en in elkaar getimmerd, onbegrepen, onder druk gezet, doodsbang voor oordelen en ongelukken. En ja, toch had ik het gedaan. Voor de taal. Voor de Italianen. Het landschap, de autowegen en mierzoete croissants. Een slok koffie en alles dat ik over mijzelf en een klein, gepassioneerd en macho deeltje van de wereld heb geleerd.

Hoe kan ik ooit dit soort waanzin voorbij laten rijden?