Plampinet is zo’n dorp waarvan je de schoonheid niet bedacht krijgt. Een gekleurde vlakte tussen bergen in, hoog gras, bloemen, een rivier, bomen, rotsblokken (ben je er nog? Want ik ga nog even door: ..), een kerktoren, smalle straatjes, oude mensen en wat oude boerderijen, gele wanden die ergens hoog boven het dorp uitrijzen en vaak helemaal alleen staan, want veel mensen komen hier uiteindelijk niet. Die rijden door naar Névache, en zo mag het van mij wel blijven. Tartiflette, noemde ik het dorp toen ik nog slecht Frans sprak. Plampinet-van-ons is het nu, Plampinet waar de hond kwam toen die nog pup was, waar het pad naar de rotsen werd verwoest door een modderstroom en door ons – en andere zogenaamde eigenaren – weer werd opgegraven. Wie er wonen, weet ik overigens niet. Behalve… een stel geiten.

Vanaf de hoge gele wanden zei ik laatst, ‘die geiten, die hebben me toch een goed leven!’ Ze hoorden bij de Chevrerie, een kleine boerderij die het hele grasland aan de rivieroever voor zichzelf had. ‘Ja’, beaamde mijn klimpartner, ‘en er zitten gepensioneerden bij.’

Wat? Gepensioneerde geiten?

‘Ja’, zei ze, ‘en de geitenlammeren krijgen allemaal een nieuw onderkomen, als ze hier niet nodig zijn.’

Wat? Liep hierbeneden mij, de geitenhemel rond? In Plampinet? Zou ik vanaf nu dus ongegeneerd geitenkaas kunnen eten, afkomstig van mijn allerfavorietste dorp op de hele aardbodem?

De klimsessie die dag duurde niet lang meer, want alle klimmers sleepte ik mee de geitenboerderij in. De walm in het winkeltje was niet te harden maar beloofde toch veel goeds, want in de vitrine lagen jonge kaasjes met l’aille des ours, peper of provinciaalse kruiden, en oude kaasjes en nog oudere kaasjes en kaasjes waarmee je iemand kon doodslaan, maar niet de geiten dus, want die bleven leven. En yoghurt en zeepjes en gehaakte knuffeldieren en toen had ik eigenlijk al wel besloten. Handen vol kaas liep ik even later langs de kudde om te zien wie er met pensioen was, maar ze zagen er allemaal hetzelfde uit. Blij.

Dankjewel, geiten van Plampinet, zei ik zonder ironie. En zij zeiden: mèèh.