Nieuwe schoenen en nieuwe ski’s

Al bijna een maand geleden maakte ik een testrondje op een paar Ubac ski’s van ZAG, een lokaal merk waarmee schijnbaar een hoop alpinisten het probatoire proberen. Mijn smalle en lichte skitrap ski’s bleven thuis tegen de muur leunen terwijl ik op deze twee blauwe monsters dwars door de mogels sneed. Holyshit deze skiën uit zichzelf. Wat een verschil. Maar ik kon ze niet kopen voordat ik ook een fatsoenlijk paar schoenen had. En dat is ingewikkelder dan je denkt: je wil ze licht voor naar boven en stevig voor naar beneden. De magische schoen die ook nog eens aan…

Een telefoongesprek met Marcel

Donderdag heb ik Couloir de la Table gepland, een afdaling die ik per ongeluk eens geklommen heb. In de zomer, toen het zoveel had gesneeuwd dat elke toerist op l’Aiguille du Tour zijn of haar route verloor en we allen zwierven over de flanken. Waarom deze? Omdat het zo’n willekeurige route is die me niet meer los heeft gelaten sinds ik wist van haar bestaan. En omdat ik er officieel nog niet toe in staat ben. En omdat ze in conditie schijnt te zijn én omdat Ben eenvoudigweg het voorstel heeft gedaan (zou ik het kunnen?). Het is na middennacht….

Late start

Ik heb het vaak vervloekt dat ik in mijn jeugd niet heb leren skiën, maar inmiddels houd ik van mijn late start. Na anderhalf seizoen voel ik me nog steeds alsof ik bij hoge uitzondering uitgenodigd ben in de skiwereld. Wat doet Ruby hier? Alles komt nog wat gek op me over, de poppetjes in de liften, het zinloze van het omhoog-naar beneden-omhoog-naar beneden, de leraren met hun aantrekkelijke pakken en ego’s, de pisteurs met hun zonnebrillen en sigaretten en nonchalante posities tegen de liftstations, het gemijmer over de soorten sneeuw en soorten ski’s. Zelfs de lading sneeuw wekt mijn…

Op pad met de snelle jongens

De nachtreceptionist klimt M9 met een glimlach en passeert nu en dan een noordwand, zo’n beetje tussen de bedrijven door, wat je niet zou zeggen als je hem achter het bureau zag zitten. Ben, een Britse jongen die stil zijn werk doet. Alhoewel, wanneer je achter het bureau langs glipt zie je dat er altijd een route op zijn beeldscherm openstaat. En zijn schouders zijn toch wel iets breder dan het dagelijkse leven vraagt. Hij woont in een chalet met klimmende Ieren en Britten, een verzameling klimnerds pur sang, rusteloos zolang er niets gepland staat om op te klimmen of…

Ik zou graag wat sneeuw willen

Ik heb een oud-huisgenootje die momenteel in Japan woont en Facebookfoto’s post van zijn skitoeren. Een bruine Argentijnse kop in drie meter verse sneeuw met een weerspiegelende skibril en een grijns van oor tot oor. Jaja, hij wel, denk ik als ik zijn pagina sluit. Wij niet. We hebben hier welgeteld één goeie sneeuwval gehad, nadat we krampachtig en massaal op drie kunstmatige pistes ons humeur probeerden te behouden. En nu doen we gewoon weer hetzelfde; er het beste van maken en heel hard bidden voor sneeuw. Want het weer voorspelt niets. In Spanje sneeuwt het overigens wel, in het…

Permissie om te vliegen

Twee maanden geleden vervloekte ik het stiekem nog, omdat Marcel me eerst door een onmogelijke crust had laten afdalen (devies maak geen bochten en rem niet), daarna omhoog loodste over een ijzige flank waarbij ik elke kickturn dacht dat ik in de knoop naar beneden zou rollen en daarna uitdaagde om een steil couloir door te skiën (I’m not ready for this – Yes you are – No I’m not – Just go – I don’t dare – Just GO!!). Skiën. Ik kan dit niet, dat heb ik zo vaak gedacht. Het is te laat. Als je een berggids wil…

Vliegende kids, Adria en de Ijskoningin

Adria en ik hebben beide opstartproblemen op het werk en lopen blatend van vermoeidheid ’s avonds door het appartement. Niets kan ons redden behalve de reden die ons wederom naar Chamonix gelokt heeft: Skiën. Vandaag hadden we beiden de ochtend vrij en konden we een aanval maken op Les Grands Montets. De gasten spraken er al huiverend over, Grands Montets, de onvergefelijke ijskoningin. Als je bovenin valt glijdt je zo terug de lift in. Mijn chef-kok heeft zijn ijshockeyschaatsen mee naar de pistes genomen en laat elke dag het filmpje zien waarop hij schaatsend de helling afgaat. En dus was…

Schraal materiaal en de grote verleiding

Mijn nieuwe blauwe broek is niet nieuw meer. Soms vergeet ik dat, dan denk ik: Nee Ruby, niets kopen, je hebt net die blauwe broek gekocht. Die kocht ik namelijk vier jaar geleden bij de Bever in Amsterdam. Het blauw is inmiddels vaal groenblauw, als een mossig onderwaterleven door een duikbril. Het eerste seizoen zette ik er drie keer mijn stijgijzers in. Het laatste seizoen heb ik de omtrek van de pijpen gehalveerd, omdat ik er nog steeds regelmatig mijn stijgijzers inzette. Nu past de broek niet over mijn skischoenen meer. En erin irriteert. Kortom: Ik mag van mezelf de…

Het is begonnen: Skiseizoen 2016/2017

Twee avonden geleden stormde het in Olot. Vanachter het woonkamerraam zagen we de lijnen van de bliksem keer op keer de grond in gaan. Micha was nog buiten. Hozen, wind, een ongelofelijk schouwspel gedurende de avond. Na het kalmeren van de storm vond Marcel’s moeder het arme kattebeest op het dakterras. Half haar gewoonlijke taille omdat ze zo doorweekt was. We hebben haar maar in een dekentje op de verwarming gelegd. Het eerste wat Marcel deed toen hij gistermorgen opstond was met de verrekijker een blik op de Pyreneeën werpen. Wit. Het gekke is dat het heel hard heeft gesneeuwd…

De Winterlente

Het weer doet rare dingen, soms regent het, soms sneeuwt het, soms is het bloedheet en lopen ze rond in shorts op slippers. Er zijn er chagrijnig want het seizoen is voorbij, iedereen vertrekt richting huis en de zomer voelt heel ver weg. Wij, de overblijfselen, en de tijd vertraagd. De pistes zien er niet uit, alsof de ratten er ’s nachts aan vreten en het enige wat iedereen zegt is dat het skiën nergens meer over gaat. Chamonix is volledig sneeuwvrij en in Le Tour zie je af en toe nog een hoopje vergane glorie naast de opritten. De…