Een broodje gezond

Er zijn gasten die worden teleurgesteld door het feit dat we geen glutenvrije veganistische zoetigheid verkopen. We hebben altijd twee soorten glutenvrij gebak (kokos en sinaasappel) en twee soorten veganistisch gebak (banaanchocola en citroen), en dan ook nog eens gebak dat zowel gluten als dierproducten bevat, waarvan de beste absoluut de worteltaart is, met een dikke dot crème van boter en suiker die er helaas nooit vanaf valt zodat ik me erop kan storten. Wanneer zo’n klant ongelovig door de vitrine blijft kijken, alsof er daardoor toch een glutenvrij veganistisch koekje in wordt gebakken, onderdruk ik de neiging om te…

Het Restaurant: Een Fancy Berghut in de vallei

Waar moet je heen om mensen te ontmoeten als je nieuw bent in de stad? Naar het restaurant van Ruby. Want daar eet iedereen hetzelfde om dezelfde tijd aan dezelfde tafel. Zoals in een berghut, maar dan in de vallei. Een van mijn favoriete onderdelen van het alpinisme is het diner in de berghut, al kan ik me het zelden veroorloven en zit ik er vaak met een zakje noedels naast. Ingevlogen knoflook kost immers een fortuin, net als de liftpas van de wijn. Hoe dan ook, in een berghut raak je bijna altijd in gesprek met je tafelgenoten, zij het…

Het Restaurant

Heb je weleens het gevoel dat je gestrand bent op een eiland wanneer je met een vriendengroep uiteten gaat? Ik word rusteloos van restaurants en ik weet eindelijk waarom: In een restaurant eet je met heel veel vreemde mensen die je nooit leert kennen. Elke groep zit op een eiland en alleen de obers hebben een boot. Ik begrijp het concept van een restaurant: Gezelschappen willen (goed) eten terwijl ze tijd met elkaar spenderen, of vooral tijd met elkaar spenderen, of vooral (goed) eten. Prima. Dit concept werkt niet voor mij. Het werkt gewoon niet. Echt niet. Hoe goed mijn…

Flamingo’s op de laatste Après-Ski

Mijn badpak is achter de klerenkast gevallen. Ik kom er pas na lang en gericht zoeken achter. Goed, het bakpak is terecht, wat doen we nu? Haar los, oorbellen, niet zoveel make-up want ik geloof dat meisjes uit Hawaii van die natuurlijke schoonheid bezitten. Toch? Is dat Hawaii? Prachtige lichamen en wapperende haren? Hoe fix je dat voor een themafeestje in Chamonix? Ik lijk meer op het bleke rotsblok dan de meisjes die erop aan het water zitten. Goed, bloemen, ik heb bloemen in mijn haar nodig. Ze beginnen net een beetje uit te komen in Chamonix. De winter heeft…

Wederom een einde van een seizoen

Je mag ze geen staff prize geven hoor, waarschuwt mijn manager me. Ze heeft het over mijn ex-collegaatjes, diegenen die als eerste het seizoen uitstappen en in de zon op het terras zitten. In plaats van drie euro betalen ze nu 5,50. Als de manager niet oplet geven we ze alsnog de staff prize. Het einde. Iedereen wil stoppen met werken maar toch ook ergens dat het seizoen nog niet over is. Gaat het zo snel? Ja, we zitten bijna in April. De après-ski’s vinden plaats in het licht, met ruimte op de dansvloer. Ik heb de tijd om met…

Tot ze erbij neervallen

Een vrouw van over de zeventig staat te rock-en-rollen aan de bar. Haar grijsblonde, natte haren zwaaien van links naar rechts. Wij staan haar te kopiëren en zij ons, terwijl achter haar tweehonderd mensen volledig uit hun dak gaan. Bij elkaar geplakt voor de band en op de tafels, zingend en springend en dansend, het bier in hun bekers en uit hun bekers, de band bezweet op het podium. Als ik na afloop het mengsel van bier en gesmolten sneeuw van de vloer dweil zie ik haar alleen aan een tafel, met het hoofd in de handen en schijnbaar uitgeput….

Met een doekje onder de koffiemachine

De manager is de tent uit gelopen. Wat nu? Tsjah, we hebben nog wel wat rondlopen. Ruby bijvoorbeeld. Ik was even bang dat ze écht dachten dat ik de bar kon managen. Bovenop het fulltimecontract dat ik al had, gewoon, voor en na het werk eventjes wat dingen regelen. De eerste week in mijn nieuwe rol (functie? nee, niets in mijn contract is gewijzigd) merkte ik hoe de blik van boven veranderd was; misschien maakte ik die illusie deels, maar het kwam ook naar voren uit opmerkingen. Ruby, wat is dit. Waarom sluit je al. Waarom nog niet. Waarom zijn…

Make it happen

Niet alleen de bar is nieuw, maar ook het management is veranderd. Dat alleen is nog wel overkomelijk, maar ze hebben ook (ik heb het idee wat ondoordacht) de managementstructuur aangepast. We hebben dezelfde hotelmanager behouden, een forse Zweedse kerel die ontzettend cool is als je hem niet opjaagt, tegenwerkt of teleurstelt. Zijn vriendinnetje neemt de positie daaronder in en regeert zodoende over het restaurant en de bar. Dan hebben we nog de Schotste barmanager, een niet te verstaan vrolijk mannetje met een carrière in het duistere discothekenleven en daarna kom ik, zaalleider van de bar, en mijn blonde tegenhanger…

Vraag maar aan Ruby

Twee negentienjarigen staren me aan. We hebben een doodstille lunch in de hotelzaal met een totaalaantal van twee tafels van twee. De manager heeft me gevraagd om mijn nieuwe collega’s in te werken en daar staan we dan. Alle kastjes zijn inmiddels schoongemaakt, alle koelkasten en het zout- en peper bijgevuld, de procedures hebben we zes keer doorgenomen en ik heb niets meer om ze bezig te houden. Het management heet me welkom in hun wereld. Wat dat in mijn geval inhoudt weet geloof ik niemand precies. Ze hebben het vaak over verantwoordelijkheid. Ik zeg tegen de nieuwelingen dat ze…

De maan is ongelofelijk mooi

(en ik ongelofelijk moe) Driemaal raden wie er woensdagochtend op het rooster stond van mijn favoriete après-ski bar. Ik. En ik heb er vrijwillig voor getekend ook, letterlijk, nog geen dagdeel geleden. Ik heb netjes mijn graf gegraven en neem nu de grote aanloop. Vooruit, ik overdrijf. Het valt me zwaar, deze eerste dagen, en daarom is ook mijn gemoed wat zwaarder en zijn mijn opmerkingen wat overdreven. De aanslag fysiek is al aanzienlijk, het klimmen dat er nu opeens tussendoor moet, maar vooral mentaal sta ik voor een zware dobber. (Er zijn zwaardere dobbers, dat weet ik, dat realiseer…