Boeddha door het keukenraam

Zo’n ski-examen eist een hoop aandacht op. Door mijn achterstand kan ik me geen ontspannen houding veroorloven; gedrag dat afwijkt van het obsessieve tast immers mijn slagingskansen aan. Boeddha blijft daarom buiten de deur en binnenshuis resideert maar één paard om op te wedden. Op momenten dat ik het vertrouwen in mijzelf, de toekomst of de ski’s verlies, ben ik geneigd om uit te zoomen en het idee tamelijk belachelijk te vinden. Waarom doe ik dit? Welke mensheid wordt hiermee gered? Wat legitimeert de zelfobsessie? Is de weg ernaartoe nog waardevol genoeg? Op die momenten: Nee. Op de momenten dat…

De Kluizenaar van Coupeau

Vriendjes maken in Chamonix is best moeilijk. Seizoenarbeiders komen en gaan en komen nooit meer terug. Als bartender in een après-skitent worden de kameraden je in de schoot geworpen, maar wat blijft daar na een jaar van over? Facebookvrienden. Zweden in Zweden, Britten in Engeland en Spanjaarden in Spanje. Helaas ligt de valleitrouwe Chamoniard ver van het type dat je met open armen in de klimhal opwacht. Na drie jaar en een hoop gemeenschappelijke uren in dezelfde verstikkende ruimte, kijken ze je nog steeds aan alsof je hun privéfeestje crasht. Slechts een klein, onlogisch netwerk doorstaat de wisseling van seizoenen;…

Een warme storm

De regen probeert de sneeuw uit de vallei te spoelen en de wind blaast het poeder van de hooggelegen flanken. De bossen ogen donker, kaal en triest. Chalets druipen en krimpen met een meter, hun houten geraamte is plotseling weer zichtbaar. Een warme storm stopt onze lange, witte winter terug in de ladekast van onze hoop. Wat zijn we toch miezerig en afhankelijk. Gisteren nog daalden Marcel en ik af door een laag poeder zo hoog als ons onderstel. Hij nam me mee door het bos boven Lavancher, door de steile, diepe sneeuw van een ogenschijnlijk succesvolle winter, langs bomen…

Stroopwafelmaskers van de HEMA

  Vlak voordat ze op bezoek kwam, stond Suus in de HEMA om handige inkopen te doen. Ze belde me op met de vraag of ik glitternagelak wilde en ik zei ‘ja, natuurlijk’. Ze kocht ook roze elastiekjes en drie zelf-verhittende stroopwafelmaskers. Nu leest ze een boek op de schommeltuinstoel die we een paar dagen eerder van het balkon hebben gehaald. Mama zit op de bank en leest ook een boek. De skischoenen van gister staan nog onder de verwarming. We hebben kopjes koffie op de bijzettafel en zitten zelf onder de dekens. Buiten is het weer ‘verschrikkelijk’, zegt mama,…

Het blonde gezelschap en Jumpy

Mijn kluizenaarsbestaan hier op de berg ligt ergens tussen nagenoeg perfect en volstrekt onwerkelijk. Ik word wakker met het besneeuwde Mont Blanc massief aan de overkant, twee ongeduldige ski’s en een pruttelende koffiemachine. Het enige dat ontbreekt is het gezelschap waarmee ik mijn geluk deel. Als Adria niet thuis is, praat ik tegen mijn onzichtbare huisdier en de sympathieke muren van het chalet. Mijn vriendje zit in Spanje, mijn vrienden God mag weten waar en mijn familie in Nederland. Echter, net als de dagen eentonig dreigen te worden, kloppen Fieke en haar broer aan. Sam is een fotograaf en komt…

Patrick

Vanaf vandaag heb ik precies drie maanden om me voor te bereiden op het ski-examen van de gidsenopleiding. Op zoek naar advies voor een skileraar die me hierbij kan helpen, klopte ik twee dagen geleden aan bij de ENSA. Marcel had me aangemoedigd om specifiek bij hen langs te gaan, zodat ik maar vast aan ze kon wennen. De enge mensen van de ENSA. Ze konden me niet helpen, omdat examenkandidaten geen advies van de examinatoren zelf behoren te krijgen. Maar, zeiden ze, er zijn genoeg skileraren die het examen kennen en je prima kunnen voorbereiden. Niemand zei overigens tegen…

Een paar laarzen

Achter de ruiten van het vliegveld van Geneve zag ik sneeuwvlokken vallen. Ik vroeg aan mijn transferchauffeur of hij me in Le Coupeau kon afzetten, mijn dorp, dat hoog op de helling ligt. ‘Maybe, but maybe not’, antwoordde hij. Hij wist me nog vrij ver omhoog te rijden. Toen ik uitstapte begreep ik waarom hij was gestopt: Mijn roze gymp zakte diep weg in de poedersneeuw. Gillend vloog ik Adria om de hals. Sneeuw, Adria, sneeuw! De volgende morgen gleed ik over een bospaadje naar beneden, op weg naar een winkel waar ze gepaste schoenen verkochten. Op twee ordinaire, bonten,…

Le Plaisir

Ik kreeg vanmiddag een email van de CRET met dit zinnetje: ‘…nous avons le plaisir de vous informer que vous bénéficierez d’un financement de la Région PACA et du Fonds Social Européen pour suivre, au sein de notre centre, la formation « préparation au Probatoire d’Aspirant Guide de Haute Montagne »’. Ze gaan mijn CRET financieren. Dat is heel, heel, heel erg goed nieuws, want uit eigen zak had ik ’t nooit kunnen betalen. Gisternacht heb ik een ticket naar Chamonix geboekt, waardoor ik morgenavond arriveer in Le Coupeau, een dorpje boven Les Houches. Daar woon ik namelijk deze winter,…

Tocht 6: Traversée des Aiguilles Rouges d’Arolla

Hé, Evolène, roep ik verbaasd uit. Dat ken ik. Daar heb ik drie zomervakanties doorgebracht en mijn eerste biertje buiten ouderlijk toezicht gedronken (of met verbazing toegekeken hoe mijn zus biertjes dronk, zoiets). Evolène lag in onze lievelingsvallei. De opblaaskrokodil van een campingvriendje, zijn oudere broer en het bijbehorende zwembad lieten ons elk jaar weer terugkomen. De omliggende dorpen zeggen me echter niets meer. De namen niet, de bergen niet en de weg erheen roept alleen herkenning op wanneer we die gekke torens passeren: Les Pyramides s’Euseigne. Waarschijnlijk heb ik hier in de omgeving zo’n beetje alle wandelingen gemaakt, maar…

Tocht 7: Traversée des aiguilles Dorées

Ik ben nog nooit weg uit Europa geweest. Geen Azië toen ik achttien was, geen Zuid-Amerika tijdens mijn studie, geen vluchten langer dan… wat zal het zijn, twee uur? Wat trouwens niet nodig is om voet op een ander werelddeel te zetten: Twee vrienden van me fietsen na de winter naar de Himalaya. Daar doen ze wel eventjes over. Een jaar. Mijn avontuurlijke leeftijdsgenootjes kwamen natuurlijk thuis met waanzinnige verhalen over hun exotische reisbestemmingen, terwijl ik me verplicht zag uit te weiden over een rotsblok of een bergbeek. Wat me echter vooral bijbleef van hun verblijf in het onbekende, waren…