Grands Montets

Het liftstation van Grands Montets is in vlammen opgegaan. Poef. We zagen de rookwolken in de helderblauwe lucht en hoorden de sirenes de hele middag lang. Het leek alsof Chamonix aangevallen werd, iets waarover ik heb gedroomd de laatste tijd, een vriendelijke aanval van aliens die alle toeristen weg zouden jagen. Maar nee, het was het dak. Een renovatie, een vonk, een oorzaak, geen aliens. Vandaag stuurde de Compagnie een bericht naar de hele unlimited gemeenschap waarin ze aankondigden dat het topstation niet open zou gaan voor deze winter, wat niemand echt verbaasde, want er circuleerden foto’s en filmpjes op…

De sterke berg

Het is plotseling koud in Chamonix. Zo koud dat er sneeuw ligt op 2000 meter, het buiten anders ruikt (koud) en het prettig is om een sjaal om te binden. De ingepakte kassière snifte en klaagde deze morgen en mijn tenen zijn koud terwijl ik schrijf. Maar ik kom uit Nederland. Ik hou van verstoppertje in lagen zachte stof. Daarbij, de bergen waren afgelopen maand aan het instorten vanwege de hitte. Permafrost legde het af tegen onze behoefte aan drie-en-een-halve aardbol. Nu zit er een groot gat in de Cosmiquegraat en houden ze de Aiguille de Midi lift gesloten, men…

Een broodje gezond

Er zijn gasten die worden teleurgesteld door het feit dat we geen glutenvrije veganistische zoetigheid verkopen. We hebben altijd twee soorten glutenvrij gebak (kokos en sinaasappel) en twee soorten veganistisch gebak (banaanchocola en citroen), en dan ook nog eens gebak dat zowel gluten als dierproducten bevat, waarvan de beste absoluut de worteltaart is, met een dikke dot crème van boter en suiker die er helaas nooit vanaf valt zodat ik me erop kan storten. Wanneer zo’n klant ongelovig door de vitrine blijft kijken, alsof er daardoor toch een glutenvrij veganistisch koekje in wordt gebakken, onderdruk ik de neiging om te…

Woeste Tijden

Afgelopen nacht faalde ik het geologie-examen op het College Hageveld in Heemstede. Ik had aanvankelijk niet door dat het een probleem was, maar de geologielerares zei dat ik met mijn 4.16 niet zou slagen voor mijn eindexamens. Normaal gesproken komt deze droom in een andere vorm: Ik kom erachter dat ik op de een of andere manier nooit naar de wiskundeles ben gegaan, realiseer me vervolgens de ernst van mijn achterstand en spendeer de gehele droom – in angst – aan de vraag of ik dan alsnog mijn wiskunde-examen zou kunnen halen (willekeurig detail: de niet-geattendeerde wiskundeles vindt steevast plaats…

Condolences to fear

‘Yes’, zei Thomas, ‘you better take pictures of him. He’s very beautiful.’ Ik hield mijn camera hoog in de lucht en probeerde over de hoofden van honderden mensen een foto te maken van een artiest op het podium. Zijn naam kende ik niet, zijn muziek evenmin, en ik was zo bezig met fotograferen dat ik hem niet zag staan of hoorde zingen. Na de opmerking van Thomas bracht ik mijn camera terug naar mijn borst. Ik keek op en zag Benjamin Clementine. Alles in de verte is altijd klein, maar die middag was Benjamin Clementine zelfs op een ver podium…

Rescue Spray

Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat ik straks in een auto op stap kan zonder Evelyn en haar drietal extra pedalen aan mijn rechterkant. Toch heeft de inspecteur eindelijk geoordeeld dat ik kan rijden. Dat kostte me in totaal drie examens, 2500 euro en een bezoek aan de apotheek, waar ze me op aanraden van mijn rijinstructrice een potje rescue spray verkochten, omdat ik telkens zo zenuwachtig werd dat mijn voeten van de pedalen trilden. Mijn huisgenoten hadden een expositie van knoflook en Mariabeelden op het dashboard van de examenauto gesuggereerd, maar inspecteurs hebben weinig verbeelding en inlevingsvermogen. Rescue…

Millie Meditatie

Het huis is stil tot acht in de ochtend. Het enige geluid komt van buiten, door het open raam. Vogeltjes die zachtjes muziek maken. Dan is er een periode van relatieve rust: Een viertal huisgenoten die om de beurt hun slaap onderbreken om over de krakende vloeren te lopen, hun piepende deuren te openen en heen en weer naar het toilet te sloffen. Rond elven wordt er ergens in een slaapkamer Drum and Bass opgezet en is de dag officieel begonnen. Als ik wil mediteren, dan is de vroege morgen mijn gouden tijdperk. De morgen met de vogeltjes. Ik ben…

In de steigers

Goed nieuws: Ik heb eindelijk een Nederlandse spellingcorrectie op mijn laptop kunnen installeren, waardoor het aantal spelfouten in mijn blogs misschien weer wat daalt (geen idee hoe weerzinwekkend de situatie was). Met een beetje geluk spreken we hier over de nieuwste versie van het correctieprogramma, waardoor ik er eventueel zelfs op vooruit ga. Helaas ben ik pas gered wanneer het taalgedeelte van het brein van een van mijn ouders – moeder: basisschoollerares, vader: leesmonster en sinterklaasdichter – beschikbaar is in onlineversie. Met mijn nieuwe spellingcorrector in aanslag hoop ik dat de wereld zich weer vol veelbelovende verhalen vertoond, want mijn…

Hibou

Een Hibou is een uil, maar dan in het Frans. Het is ook de naam van het eettentje waar ik tegenwoordig in werk. Een miniscuul afhaalrestaurant waar de uilen overal stilzitten: Op schilderijen, theedoeken, vazen, servetten, kunstobjecten, enzovoort. Het klinkt ouderwets, maar Hibou is allesbehalve. Het is een lichte, zonnige, vrolijke hipsterplek waar ze curry’s, wraps en salades verkopen. Ik sta achter de toonbank en moet van alles weten of het vegan, vegetarisch, glutenvrij of lactosevrij is. Er is een schaal van heetheid (aantal pepertjes) en zoveel keuzeopties dat nieuwe klanten vaak tien minuten naar het menu staren voordat ze…

Stil op een matje

Ik kan me het moment nog precies herinneren dat ik me voor het eerst bewust werd van mijn eigen denken. Mijn moeder en ik fietsten over de Wagenweg, weg van Haarlem, en ik was een jaar of tien. Fanatiek dagboekschrijver. En opeens, daar, tussen het trottoir en mijn moeder in, op een snelheid van zo’n vijf kilometer per uur, realiseerde ik me dat ik aan het denken was. Dat denken een soort activiteit was, in plaats van iets dat maar gewoon gebeurde. Ik kroop als het ware voor het eerst in mijn eigen hoofd en kan me eigenlijk niet meer…