Volgens mij bevalt uw schaap

In de vallei van Champoleon lijkt de rivier van zilver. De bergen hebben alle kleuren van de herfst, behalve hun toppen, want die steken uit in winter. Door de velden op de vlakte rennen lammetjes in kleine kuddes achter elkaar aan, tussen hun grazende mammies door, in de warme gloed van de laatste zonnestralen. Mijn handen zijn koud. Als ik voorbij een boerderij fiets, met de wangen rood van inspanning en mijn rug nat van het zweet, grijnst een tandeloze boer me aan. Twintig seconden later trap ik abrupt op de rem. In het gras rechts van me ligt een…

Roze hoedje

Helmut was mijn eerste berggids. Mijn vader was erg van hem onder de indruk en zei: Helmut weet altijd waar iedereen is, hij heeft alles in de gaten. Ik was ook onder de indruk van Helmut. Hij sprak een vreemde taal, was groot van fysiek en hoede over onze levens. Als fantasierijk meisje van nog geen tien jaar oud vermoedde ik dat hij zo ongeveer gelijk met de bergen uit de grond was gesproten en geheimen kende die wij Hollanders, het volk van de vlakte, nooit zouden weten. Veertien jaar later besloot ik zelf een berggids te worden. Kan een…

Rudolf’s Rode Neus

Gisteravond stond er zo elk half uur een groepje kinderen voor de deur, uitgedost in spannende kostuums met spinrag, bloed en hangende vleermuizen. Ik gaf het eerste groepje een banaan, negeerde het boze kloppen van de volgende vier en plakte toen maar een briefje op de deur waarop geschreven stond dat we geen snoep in huis hadden (maar ze best wat mochten achterlaten). Ik wist niet dat de kinderen van kleine Franse bergdorpen op Halloween langs de deuren gingen, maar had zoveel kunnen vermoeden toen er ruim een week geleden een afgehakte hand in de vensterbank van de lokale pizzeria…

Rots in de Branding

Fieke en ik zijn supergoed in shoppen. We rennen over de markt, halen kledingwinkels overhoop, verzuipen in ons spiegelbeeld, spuiten de polsen vol met geurtjes, zwichten voor het plastic van de Flying Tiger en scheuren dan richting Valgaudemar, waar we onder het gewicht van twee loodzware tassen zo’n 1250 hoogtemeter overbruggen en, in het maanlicht, neerploffen op de vlonder van Refuge de Olan. Met een flesje wijn. Je denkt soms dat je gebonden zit aan een enkele identiteit (die van bergbeklimmer, die van shopmiep), maar je kunt dus gewoon meurend naar Pure Poisson, Opium en N°5 onder een rotspillaar staan,…

Een fijn huisje

Ik ben bij Fieke in huis. Ze bakt een chocoladetaart en beweegt zich af en toe naar mijn piano, die tegen de wonky* muur van haar woonkamer opgesteld staat. Ze passen goed in de woonkamer, Fieke en de piano, zo tussen de kamerplant, houten tafel,  stippelkopjes, Afrikaanse dekentjes, donkere vloer, hangende trommel, lange gordijnen en langgerekte vaas in. We zijn in Saint Bonnet, het dorpje onder Villard Trottier, vlakbij Gap. In zekere zin ben ik op weg naar Briançon, waar zowel een skipas als het idee van een nieuw soort toekomst op me wacht (stabiel, gestructureerd, volwassen ect.). Maar omdat…

Grands Montets

Het liftstation van Grands Montets is in vlammen opgegaan. Poef. We zagen de rookwolken in de helderblauwe lucht en hoorden de sirenes de hele middag lang. Het leek alsof Chamonix aangevallen werd, iets waarover ik heb gedroomd de laatste tijd, een vriendelijke aanval van aliens die alle toeristen weg zouden jagen. Maar nee, het was het dak. Een renovatie, een vonk, een oorzaak, geen aliens. Vandaag stuurde de Compagnie een bericht naar de hele unlimited gemeenschap waarin ze aankondigden dat het topstation niet open zou gaan voor deze winter, wat niemand echt verbaasde, want er circuleerden foto’s en filmpjes op…

De sterke berg

Het is plotseling koud in Chamonix. Zo koud dat er sneeuw ligt op 2000 meter, het buiten anders ruikt (koud) en het prettig is om een sjaal om te binden. De ingepakte kassière snifte en klaagde deze morgen en mijn tenen zijn koud terwijl ik schrijf. Maar ik kom uit Nederland. Ik hou van verstoppertje in lagen zachte stof. Daarbij, de bergen waren afgelopen maand aan het instorten vanwege de hitte. Permafrost legde het af tegen onze behoefte aan drie-en-een-halve aardbol. Nu zit er een groot gat in de Cosmiquegraat en houden ze de Aiguille de Midi lift gesloten, men…

Een broodje gezond

Er zijn gasten die worden teleurgesteld door het feit dat we geen glutenvrije veganistische zoetigheid verkopen. We hebben altijd twee soorten glutenvrij gebak (kokos en sinaasappel) en twee soorten veganistisch gebak (banaanchocola en citroen), en dan ook nog eens gebak dat zowel gluten als dierproducten bevat, waarvan de beste absoluut de worteltaart is, met een dikke dot crème van boter en suiker die er helaas nooit vanaf valt zodat ik me erop kan storten. Wanneer zo’n klant ongelovig door de vitrine blijft kijken, alsof er daardoor toch een glutenvrij veganistisch koekje in wordt gebakken, onderdruk ik de neiging om te…

Woeste Tijden

Afgelopen nacht faalde ik het geologie-examen op het College Hageveld in Heemstede. Ik had aanvankelijk niet door dat het een probleem was, maar de geologielerares zei dat ik met mijn 4.16 niet zou slagen voor mijn eindexamens. Normaal gesproken komt deze droom in een andere vorm: Ik kom erachter dat ik op de een of andere manier nooit naar de wiskundeles ben gegaan, realiseer me vervolgens de ernst van mijn achterstand en spendeer de gehele droom – in angst – aan de vraag of ik dan alsnog mijn wiskunde-examen zou kunnen halen (willekeurig detail: de niet-geattendeerde wiskundeles vindt steevast plaats…

Condolences to fear

‘Yes’, zei Thomas, ‘you better take pictures of him. He’s very beautiful.’ Ik hield mijn camera hoog in de lucht en probeerde over de hoofden van honderden mensen een foto te maken van een artiest op het podium. Zijn naam kende ik niet, zijn muziek evenmin, en ik was zo bezig met fotograferen dat ik hem niet zag staan of hoorde zingen. Na de opmerking van Thomas bracht ik mijn camera terug naar mijn borst. Ik keek op en zag Benjamin Clementine. Alles in de verte is altijd klein, maar die middag was Benjamin Clementine zelfs op een ver podium…