Month: March 2017

Wederom een einde van een seizoen

Je mag ze geen staff prize geven hoor, waarschuwt mijn manager me. Ze heeft het over mijn ex-collegaatjes, diegenen die als eerste het seizoen uitstappen en in de zon op het terras zitten. In plaats van drie euro betalen ze nu 5,50. Als de manager niet oplet geven we ze alsnog de staff prize. Het einde. Iedereen wil stoppen met werken maar toch ook ergens dat het seizoen nog niet over is. Gaat het zo snel? Ja, we zitten bijna in April. De après-ski’s vinden plaats in het licht, met ruimte op de dansvloer. Ik heb de tijd om met een cola tegen de bar aan te leunen en de band te zien spelen. Na de après-ski moet ik bijna fysiek geweld gebruiken om mijn collega’s aan te sporen om schoon te maken, want die interesseert het geen donder meer. De een vertrekt morgen, de ander over een week. De zon en het terras. Verbrandde hoofden en wilde plannen om uit te gaan, want dat doe je aan het eind van een seizoen. Ik hou …

De Superhond, Mont Buet en tsjah, ikzelf

Het is een kwestie van geduld. Gewoon passen blijven maken, dan kom ik er vanzelf. Niet nadenken, niet over afstand of hoe ik me voel. Wat voel ik me slecht. Ik zou mijn ogen kunnen sluiten en in slaap vallen, gewoon, lopend. Het is niets meer dan geduld, aanzien hoe de wereld aan me passeert, blijven lopen. Mijn huid brand, ik voel mijn hoofd kloppen. Mijn benen doen zeer, vanaf mijn knieën naar beneden. Zou ik hier gewoon kunnen gaan liggen? Even slapen? Ik heb dorst en moet plassen. Hoe heb ik mijzelf toch in deze situatie gekregen. Wat is er mis met me. 22 uur eerder. Ik hoor Adria rommelen en schiet meteen omhoog, dronken het bed uit na nog geen vier uur slaap. We eten, drinken koffie en verzamelen onze skispullen. De bus gaat om 0707. Ik leun met mijn hoofd tegen het glas en zie mijn gedachten achter de bus aanhollen. In Chamonix Sud worden we opgehaald door Linnea en haar hond Ronja, een zwarte rakker van negen jaar. We proppen ons …

Een telefoongesprek met Marcel

Donderdag heb ik Couloir de la Table gepland, een afdaling die ik per ongeluk eens geklommen heb. In de zomer, toen het zoveel had gesneeuwd dat elke toerist op l’Aiguille du Tour zijn of haar route verloor en we allen zwierven over de flanken. Waarom deze? Omdat het zo’n willekeurige route is die me niet meer los heeft gelaten sinds ik wist van haar bestaan. En omdat ik er officieel nog niet toe in staat ben. En omdat ze in conditie schijnt te zijn én omdat Ben eenvoudigweg het voorstel heeft gedaan (zou ik het kunnen?). Het is na middennacht. Ik wandel naar huis en bel Marcel, die normaal gesproken nog op is omdat ook hij tot onorthodoxe tijden aan het werk is. We rammelen wat aan over onze respectievelijke realiteiten en dan zeg ik hem, een beetje beschaamd omdat ik weet dat hij zal oordelen, dat ik van plan ben om donderdag Couloir de la Table te skiën. Hij kent het couloir en duikt meteen op camp-to-camp om bewijsmateriaal bij elkaar te scharrelen. Conclusie: …

M6 Solar

Ik leun tegen de achterzijde van de bar en zie de gasten op de tafels dansen. Het loopt tegen het einde van de après-ski en het was weer druk. Nadat de meeste feestgangers dampend van het zweet de deur uit zijn gelopen en de jongens ritueel het bier van de vloer dweilen, loopt Ben de bar binnen. Kijk, deze gaan we morgen doen. Hij wijst naar een route in een topoboek, M6 Solar op Pointe Lachenal, een mixed lijn van tweehonderd meter waar ik helemaal niets van afweet. Ok, zeg ik, wat heb ik nodig? Na het afsluiten van de bar wandel ik naar huis, veertig minuten lang, met de route open op mijn mobiel. In mijn hoofd vormt zich een vage paklijst en vooral het besef dat over vier uur mijn wekker gaat. Thuis schop ik mijn werkschoenen uit en kruip direct mijn bed in, even later worstel ik me in alpine kleren en verzamel ik mijn materiaal. Met een honderdtal Vallée Blanche toeristen, een paar ski’s en een ongeorganiseerde alpinetas sta ik in …

Eindexamen

De weken aan het eind van het schooljaar stonden onvermijdelijk in het teken van de zesde klas die examen deed. Ik vond het magisch, zo’n gigantische groep die een zenuwslopend ritueel onderging waarnaar ze zes jaar hadden toegewerkt. Mijn broer eerst, mijn zus daarna, het jaar boven me en toen kwam het dichtbij. Wat gebeurde daar toch? Wat ging er door hen heen? Ik kan me nu alleen nog maar bedenken dat het heel leuk was, want we waren allemaal speciaal en iedereen keek naar ons, massaal in de examenboot en massaal emotioneel bij de uitslag. Marcel kwam zondag aan in Chamonix voor het toegangsexamen voor de Franse gidsenopleiding. Maandagmorgen stond hij met een hele verzameling ambitieuze alpinisten op de oprit van het ENSA gebouw, hem kennende vrij zenuwachtig, in zijn hoofd waarschijnlijk de verslagen van zijn tochtenlijst op repeat. Die middag had hij een gesprek en die avond moest hij zijn naam terugvinden op een lijst. Zo niet, dan was hij niet geslaagd voor het modelinge gedeelte van het examen en zou hij volgend …

Late start

Ik heb het vaak vervloekt dat ik in mijn jeugd niet heb leren skiën, maar inmiddels houd ik van mijn late start. Na anderhalf seizoen voel ik me nog steeds alsof ik bij hoge uitzondering uitgenodigd ben in de skiwereld. Wat doet Ruby hier? Alles komt nog wat gek op me over, de poppetjes in de liften, het zinloze van het omhoog-naar beneden-omhoog-naar beneden, de leraren met hun aantrekkelijke pakken en ego’s, de pisteurs met hun zonnebrillen en sigaretten en nonchalante posities tegen de liftstations, het gemijmer over de soorten sneeuw en soorten ski’s. Zelfs de lading sneeuw wekt mijn verbazing nog. Is dit echt in het hier en het nu? Dankzij mijn late start heb ik een klein minderwaardigheidscomplex dat me dwingt om mijn gedachten te verzetten als ik langzamer ben dan de rest. Maar omdat ik elke les in mijn skiën zo recent geleerd heb, is de voldoening van een geslaagde afdaling gigantisch. De controle wordt elke skisessie een beetje groter en dat gevoel is immens verslavend. Ik ben een pizzapuntskiër in de …

Even mijn leven plannen

Maart is al flink op weg, wat betekend dat ik aanzienlijk minder dan twee maanden heb om mijn toekomst uit te dokteren. Wat staat er vast? Mijn werkcontract loopt tot eind april en mijn huurcontract tot eind mei. En dan? Dan ben ik toch wel heel erg vrij. Hoe vrij? Ik kan nog steeds besluiten om een dokter te worden. Of de rest van mijn leven in Chamonix blijven, gewoon, door niet op te letten. Ik kan al mijn spullen verkopen en reizen, zeven kinderen krijgen of verwoed op zoek gaan naar de zin van het leven. Ik heb een beetje het gevoel alsof het regent buiten en mama suggereert om aan de keukentafel te gaan knutselen. Met een groot wit vel en een schaar en verschillende kleuren stiften. Hier, Ruby, tijd om je leven bij elkaar te knutselen. Ik denk dat ik dan eerst een grote auto zou tekenen en die zou uitknippen, met mijn eigen hoofd geschetst achter de ruit van de bestuurder. En dan zou ik misschien een berg van allemaal propjes …

Kijk, dit is winter

Vrijdag: Het dal ziet weer groen, duidelijk de voorkeurkleur van deze winter. Boem en er ligt weer een bak sneeuw. Boem en het is weer verdwenen. Een föhnwind blaast zo hard door het dal dat ik me aan een lantaarnpaal staande moet zien te houden. Hekjes en poorten klapperen, van alles vliegt over de grond. Ik vraag me af of de bussen rijden, de liften zijn in elk geval gesloten. Ondanks de wind steken hardlopers hun kop weer om de hoek. Want ja, de paden zijn sneeuwvrij en niets dreigt eraf te vriezen. Dinsdag: En nu? Nu ploeteren we ons door een halve meter sneeuw, gewoon in de vallei. De liften zijn wederom gesloten, sommige omdat de weg naar het skigebied lawinegevaarlijk is, anderen omdat het skigebied zelf weggevaagd kan worden. Alleen Les Houches is open, waar heel lokaal Chamonix zich vandaag concentreert. Ik wou dat ik mijn familie even terug kon halen, weg uit hun vlakke landschap en hier weer in de straten. ‘Kijk, dit is Chamonix in winterjas.’ Zij kennen het alleen in …