Month: July 2016

Gekozen

Mijn vader heeft me ooit gezegd: Als je niet tussen twee dingen kunt kiezen, dan zijn ze even goed. Dus als je voor de schappen staat en twijfelt tussen de ananasyoghurtjes en de aardbeiyoghurtjes, dan zal je van beide net zoveel genieten. Dat gaat heel vaak op. Voor zowel de zinnige keuzes als de yoghurtjes. Het lastige is dat keuzes vaak lijken op een menukaart en je een glazen bol nodig hebt om in te schatten hoe de opties zullen uitpakken. Dus of de crème bruleé lekkerder gaat zijn dan de chocoladebrownie, dat weet je pas als ze geserveerd worden. Dan kunnen de keuzes op voorhand wel even goed zijn, maar nadat de realiteit ermee aan de haal is gegaan blijkt er toch echt een betere te zijn (de chocoladebrownie die je zus besteld had). Gelukkig blijken veel keuzes na afloop best wel wat ruimte over te laten voor ‘het andere’. Je zus geeft je een hapje chocoladebrownie of de volgende keer bestel je de chocoladebrownie. En je kunt jezelf ook aanleren om gelukkig te …

Noorderwind

Is het tijd om de hort op te gaan? Dat vraag ik me de laatste tijd veel af. Mijn intuïtie stuurt me weg uit Chamonix. Zoek de romantiek op Ruby! Mijn ratio zegt: Ja maar, het leven is lang en je moet investeren. Heb je genoeg geïnvesteerd in Chamonix? Heb je het werkelijk een kans gegeven – de bergen, het alpinisme, de ontegenzeggelijke alles-of-niets cultuur? Ik voel me de vrouw met de rode mantel uit de film Chocolat, met het dochtertje en diens imaginaire Kangaroo Pantouffle. Eens in de zoveel tijd wordt moeder aangesproken door de noorderwind die haar vraagt om de hort op te gaan, op zoek naar nieuwe werelden, andere verhalen. De moraal in de film is een beetje dat je soms ondanks de noorderwind gewoon moet blijven en wortelen (met name als Johnny Depp bereid is met je mee te wortelen). Ik denk veel aan Briançon (Des Écrins, het vooraf ingebeelde einddoel van de hele gang naar Frankrijk). Moet ik nu blijven wortelen in Chamonix of de hort op gaan? Soms weet ik …

En Quête

Ik lees een boek en het is interessant. Volgens mij ligt het overal in de boekenwinkels in Frankrijk. Ik weet niet of het vertaald is in het Nederlands, nog niet misschien. Het heet Trois Amies en Quête de Sagesse en is geschreven door een monnik, filosoof en psychiater die ergens in een hutje in de natuur het gesprek aan zijn gegaan. Ik leer allemaal wijze Franse woorden nu. Ze schrijven over het Ego (mijn nieuwe vriend) en emoties, het lichaam en vrijheid en altruïsme en ondertussen maken ze geinig eenvoudige opmerkingen die me dagenlang aan het denken zetten. Deze blog gaat om een van hen. Op de bladzijden die ik een paar dagen geleden las raadde ze me aan om in de ochtend niet als eerste aan mijzelf te denken (wat ga ik doen vandaag, wat gebeurde me gister, mijn zorgen en plichten en ingewikkelde dagen) maar om mezelf af te vragen: Wat ga ik voor een ander betekenen vandaag? Het allereerste dat je denkt op een dag. Wat ga ik voor een ander betekenen. …

Mr. Bricolage

Ik was een tijdje van de radar. Niet vanwege een alpine tocht of spontane trip naar het buitenland, maar vanwege een spontane trip naar de parkeerplaats van Mr. Bricolage in Sallanches. Op een héél, héél regenachtige dag besloten Marcel en ik onze tijd te spenderen in de klimhal van Les Houches. Het was daar zo druk dat er, zoals het de gemiddelde route in Chamonix betaamd, rijen wachtende klimmers voor de wanden stonden. Die avond zouden er op Place de Mont Blanc de finales van de World Cup Escalade van start gaan. De klimsterren die ze gemist hadden klommen met ons in Les Houches. Het Spaanse team, Oostenrijkse team en Franse team gewoon om ons heen. Dan heb je plotseling een klimhal met uitgeteerde adolescenten die opwarmen in je projectjes en een rij vormen voor de 8a’s waar normaal gesproken alleen die ene welbekende lokale goeroe zich in loopt te frustreren. Het regende nog steeds hard toen we (nog steeds onder de indruk maar volslagen paranoia van de mensen) onze weg naar Chamonix inzetten. We werden …

Kracht

Ik ben sterk. Ik voel een kracht in me die onvergelijkbaar is met elke andere emotie. Een kracht die thuishoort bij woeste rivieren en de diepte van de bergen. Daarin ligt de waarde van mijn leven, het recht van mijn bestaan, daarom zal ik immer alles doorstaan totdat iets me van het leven beroofd. Misschien hebben alle mensen het, die kracht, misschien ligt het verwikkeld in allerlei emoties en toestanden, misschien bestaat het alleen omdat ik ervoor kies het uit mijn ervaring op te pikken en vast te leggen. Maar ik voel het, ik ben sterk. Voor nu en voor altijd.

Wat de Chamois ons leert

Een tijdje geleden schreef ik over de Chamois die Marcel en mij bekogelde met stenen. Er heeft zich inmiddels een boel meer afgespeeld. Chamonix is namelijk weer eens aangesloten op het toeristennetwerk en de auto’s scheuren door de lengte van de vallei met een eindeloos lawaai dat door al die hoge bergen blijft weerklinken tot je er doof van raakt. Mont Blanc wordt elke seconde twintig keer op de foto gezet. De bussen rijden godzijdank weer met enige regelmaat, want in het laagseizoen kom je nergens hier, en de rijen Britten voor de kassa’s van de supermarkt zijn in lengte verdrievoudigd. Op elke straathoek loopt iemand met een ijsje en het is maar beter dat die krengen zo schandalig duur zijn, want anders zou ik er elke dag wel tien kunnen eten en moest ik tien kilo meer de berg opslepen. De sneeuw is weggesmolten, behalve op een paar plekjes, en geinig genoeg heb ik een week geleden nog met een stel skifreaks/freeriders op de pistes van Grands Montets gestaan. We hoefden slechts vijf minuutjes …

Naampje

Ik heb hier boven allerlei filosofieën staan die tevoorschijn komen als je op de plaatjes klikt. Toen ik mijn site verbouwde, streefde ik naar een eenduidig karakter dat mensen zou verleiden tot vaker terugkomen of in elk geval eventjes mee zou slepen in mijn wereld. Als je naar de blog van Ruby gaat, dan kun je dit en dit krijgen en de volgende keer is het er weer. Zoiets. Maar… dat is lastig. In al mijn filosofieën zit verandering inbegrepen, omdat ik mezelf in relatie tot het leven goed genoeg bestudeerd heb om te concluderen dat ik elke dag een beetje van gedachten verander. Die vrijheid kan ik nemen, want mijn leven toont zich flexibel als een acrobaat en als er opeens naar links gegaan moet worden, dan gaan we naar links, en als er opeens naar rechts gegaan moet worden, dan gaan we naar rechts. Dat resulteert echter onvermijdelijk in blogs die ook van links naar rechts schieten. Ik geef alle blogs bij elkaar genomen een impulsieve, ongeorganiseerde wereld weer. En het is leuk …

Wat er nog te leren valt

Als je een nieuwe baan aanneemt, dan weet je niet hoe het uit zal pakken. Als je werkloosheid aanneemt, dan weet je dat net zo min. Het is een soort van leven. Ik sta in de wereld op een fundamenteel andere manier. Zonder dat ik zoveel belang aan werken zou willen geven, kan ik het op geen andere manier ervaren. Het voelt als een ernstige zaak als je zonder werk zit. Tenzij je oud bent, met pensioen, want dan heb je je hele leven al gewerkt. Of als je in opleiding bent tot iets dat je op een later moment wel aan het werk zet. ‘Als je deze inschrijvingen accepteert’, zei de vrouw bij Pole Emploi, het Franse instituut voor werkzoekers, ‘dan ben je officieel werkzoekende’. Als je niet werkt, dan ben je een werkzoekende. Dat is het principe. Ik ben echter geen normale werkloze. Ik ben er zo één die bewust even niet werkt, wat ik naar sommige communiceer als de mogelijkheid tot het investeren van tijd in mijn klim- en schrijfcarrière (zie hier: …