Month: September 2013

Asacweek 2013

Zaterdagmiddag kwam ik aan in Zell am Ziller. De Asaccamping stond die dag in de Sahara, met klompen gesmolten Haribobeertjes en dampende vrienden geforceerd op een klein stukje schaduw. Een warm welkom. We hadden nog een dag te spenderen, zo’n typische dag waarop je passief wordt van mogelijkheden, vanwege hun plotselinge aanwezigheid maar ook de tergende hitte die gevoelsmatig alles onmogelijk maakt. Ik eindigde in de schaduw van het terras naast het zwembad. Flo had me haar topo geleend en ik bekeek hem met de ogen van iemand die net terug kwam van cursus, en langzaamaan de leergierigheid omzette in een gierende honger naar tochten, tochten en nog meer tochten. Zo begon mijn Asacweek. Planning Het voelde voor het bestuur als ‘onze’ Asacweek. We claimden niet zozeer de regie, maar waanden ons gastheer van het mooiste feestje van het jaar. Langzaamaan werd duidelijk wie deelnamen, mensen druppelde binnen van verscheidene (hoge) uithoeken van Europa en hadden vaak al een verhaal. C1’s, C2’s, C3’s, tochten, beklimmingen. Ondertussen begon de week gedaante te krijgen. Het bestuur zou een …

Geschreven in Grossglockner

Je doet en je droomt en opeens is het daar, in alle voorgenomen intensiteit; soms in stilte als iets dat ontraceerbaar door je lichaam suist, soms uitbundig. Als je uitlegt waarom, verzand je in een hopeloze opsomming, want slechts zelden is er één oorzaak aan te wijzen. Je denkt: Shit, ik heb het. Wanhopig zoek je naar handvaten om het aan vast te houden, maar wanneer het aanhoud en je over het eerste schokmoment heen bent (je komt wat tot rust), besef je je twee dingen. Allereerst dat je het niet vast kan houden, dat is immers niet de aard van het beestje – welk tijdelijkheid is. Ten tweede, aangenomen dat de intensiteit en tijdelijkheid vast liggen en daarmee onbeïnvloedbaar zijn, weet je dat je er beter maar in mee kan gaan. Het voelen suizen, uitbundig zijn. En er later als een héél mooi moment op reflecteren.

La Fête

Vooraf Het idee van La Fête was strikt gezien al ontstaan voor ons bestuursjaar. Het was een project dat typerend is voor de energie van nieuwe besturen: We gaan alles doen en we doen het goed en groots! Pas in de maanden voor de zomer werd het idee een plan en reserveerden we een datum bij Monk. Omdat we wisten dat de terugkomst uit de bergen niet pijnloos zou verlopen, moest het feest de heimwee keren in iets moois. ‘Terug wanen’. De gedachte was dat iedereen zou helpen organiseren. Een feest voor en door klimmers. Dus gingen we op pad, beklommen we bergen en rotsen en vormden we hetgeen waar we ons in terug gingen wanen. En bij thuiskomst wilden we natuurlijk alles behalve het organiseren van een feest. Het eind van het bestuursjaar bleek druk. De overdracht, de ALV’s, de verandering in statuten en de nieuwe leden schreven onze agenda tjokvol. La Fête bleef lange tijd bestaan uit een datum en een naam, tot de tijd maar genoeg ging dringen en we besloten tot …

Deurtje

Het is alsof iemand een deurtje in mijn denken heeft opengezet. Niet alleen kruipt er licht naar binnen dat me alles net iets anders doet voorkomen, maar ook kan ik naar buiten en dingen bedenken die voorheen voor mij niet bestonden. En alhoewel ik soms heel graag iemand bij de hand zou willen pakken en mijn ontdekking zou willen tonen, maar weet dat ik teleurgesteld zou raken doordat hij of zij zo snel loslaat of door mijn eigen onvermogen hen te leiden, heb ik het bijzonder naar mijn zin in mijn eigen hoofd. Een geestelijk feestje.

Verhuizen

De spullen gaan in dozen en de dozen in de auto. De auto gaat weg en daar rijd het spul in een bundel van me vandaan. Wat zou ik kunnen noemen, als iemand me vroeg een lijst te maken? Wat zou ik missen? Ik til een bed, bureau, boeken, schoenen en kleding, ik til het allemaal naar boven over zes trappen. Ik moet denken aan de Alpen waar het gewicht van mijn tas, mijn ene tas, het gewicht van mijn broeken alleen niet had kunnen benaderen. Ondanks dat ik niemand in het trappenhuis tegenkom voel ik me beschaamd. Later, als ik een vrije plek op mijn bed heb gevonden en midden tussen stapels dingen zit, besef ik me dat het niet zozeer schaamte is, maar benauwing, bijna angst, om al die spullen de rest van mijn leven mee te moeten slepen.  Moet ik ze verzorgen? Zijn ze mijn verantwoordelijkheid? Kan ik ze laten, als ik wil gaan? De schilderijen komen aan de muur, de boeken gaan in de kast en de kleding wordt opgevouwen of om …

Beginsels van Beez

Ik heb een aantal beginselen van een stuk over een weekend in Beez gevonden. Fieke was er niet en had me gevraagd om de hut te betalen…. Ik begreep pas op locatie dat die vraag een soort van organisatorische verantwoordelijk met zich meebracht. Op weekend kende ik mezelf alleen in de rol van kind op vakantie: bereid om handen uit de mouwen te steken, maar wel op orders van de ouders. Ik moest lachen om vragen van het volgende kaliber: ‘Ruby, weet jij waar de vuilniszakken liggen?’ De vuilniszakken? Weet ik veel!? Alsof ik die, als paaseieren, altijd op een nieuw plekje rondom de Chaveehut verstop; gewoon, om de lol erin te houden op weekend. Wat de heck heb ik met de vuilniszakken temaken? Zo gaat dat dus als je Weco bent. Je bent alwetend. Ik zal Fieke sparen de volgende keer, zelf uitzoeken of de pannen al schoon zijn. Mijn verblijf in de Alpen heeft me inmiddels geleerd over initiatief nemen. Sommige nemen het sneller dan anderen. Afhankelijk van de gevolgen laat ik dingen …

Nooit mens

Horeca fascineert me het meest om de routine die zijn weerslag heeft op mijn belevenis van en omgang met gasten. Dat ik blind de bar kan draaien is van hetzelfde kaliber als dat ik in drie seconde elk gewenste pagina in mijn mobiel kan openen. Maar het blijft me verbazen dat mensen objecten worden, inclusief hun emoties, hun grapjes, hun oprechte interesse. Er zijn maar weinig gedragingen die buiten het systeem vallen. Dreigementen, bevallende vrouwen of iemand die stil zit en zwijgt tijdens zijn gehele bezoek (en dan doodleuk de zaak uit loopt) hebben misschien een kans. Gasten komen binnen en ik schat ze in. Als het druk is kom ik niet veel verder dan sympathiek of vervelend en een hele ruwe gevoelsmatige classificatie die ik niet zou kunnen formuleren, maar een combinatie is van labeltjes (rijk/allochtoon/knap/arrogant/ordinair/hip/enz) in onverklaarbare verhoudingen. Ik onthoud details die alleen in mijn bewustzijn komen als ik iets aan een collega doorgeef (die met die tattoo/roze shirt/baby wacht nog even op een vriendin) en sla het hele ‘het zijn mensen zoals …

Opblaaskrokodil

Ik sta op scherp. Ik heb overal zin in. Elk onbestemde moment is een verspilling van tijd. Misschien moet ik nog ambities filteren en keuzes maken, misschien moet ik ze juist voeden en mijn kansen spreiden. Hoe ziet ambitie erin de praktijk uit? Is dat elke minuut benutten? Nooit een middagdutje op de bank? Wat als het middagdutje bijdraagt aan het functioneren later op de dag? En seizoenen van Friends bijdragen aan de gemoedstoestand? Het valt me op hoe mijn ambities groeien met het juiste muziekje. En afzwakken wanneer ik een zee van tijd heb; een helderblauwe zee met cocktail op de opblaaskrokodil. En als nou blijkt dat ik iets bereik? Dan raad ik mensen aan middagdutjes op een opblaaskrokodil te doen. En als nou blijkt dat ik niets bereik? Dan spendeer ik de helft van de onbestemde momenten op zoek naar nieuwe ambities, en de andere helft op een opblaaskrokodil: wederom.

Het Pact van Ailefroide

De dagen zijn lang en zonnig. We matten onszelf af op de bergruggen en keren terug om nieuwe plannen te maken. Een tent als kledingkast en matjes in de openlucht zijn onze uitvalsbasis. ’s Ochtends wekt de zon ons en kijken we door de cirkelende takken van dennenbomen recht naar de lucht. ’s Middags verlangen we naar het moment dat we mogen gaan slapen, omdat we weten dat we duizend sterren zullen zien voor we onze ogen sluiten. We schrijven driftig in onze boekjes en verslinden die van anderen, gretig naar wijsheid en herkenning. Onze thermokleding hangt aan de waslijn en de havermout staat op het vuur. We discussiëren, geconcentreerder dan wanneer we in Nederland het gesprek aangaan, waarschijnlijk omdat we weten dat we de tijd hebben om onze gedachtes aan te passen, uit te werken. Ik verbaas me over hun gestoorde conclusies, en zij over de mijne. We verplaatsen ons van kampvuur naar dorp, van klimwand naar festival, en alles met de lift. We ontmoeten gezinnen met verlegen kinderen, eenzame mannen en jonge stelletjes. …

Willen Willen

Waarom wil ik wat ik wil? Waarom wil ik niet iets anders? Waarom wil ik niet wat jij wilt? Kan ik dingen willen willen die ik niet wil? Kan ik invloed uitoefenen op mijn willen? Kan ik willen dat ik rijk en succesvol wil worden? Zodat ik uit liefde voor mijn ouders de kansen op een stabiele toekomst vergroot en mijn dwalingen over de aardbodem uitstel? Waarom wil ik dan in eerste instantie losbandig en vrij zijn? Waarom ik wil wat ik specifiek wil: dat begrijp ik niet. Ik snap dat ik van jongs af aan heb geleerd van alles te willen. Ik snap dat mijn omgeving me nog steeds dingen leert willen. Ik snap dat de objecten van mijn wil ergens in lijn liggen met mijn karakter. Maar het resultaat, de selectie aan dingen die ik eindig te willen, komt me volstrekt willekeurig voor. Want binnen de context van dwingende invloeden blijven er nog zo’n duizend paden te bewandelen; duizend dingen te willen. Mijn wil lijkt een beetje verloren. Waarom zou ik mijn best doen …